Categorieën
Beeldende kunst

Kennismaking Kempische Kunstenaar Nicole Gios

Nicole, wie ben jij? Waar voel je je thuis en wat is je band met de Kempen?

Geboren in Herentals heb ik mijn stek gevonden in Herenthout. Als Kempische pur sang ben ik dan ook een “complex product” van bescheidenheid en rechtvaardigheidsgevoel.

De typische Kempische verankering maakt dat ik meestal van simpele en sobere mensen hou. De stad fascineert me maar het hectische van de stad voelt ook onwennig.

Hoe heeft je thuisstreek of de Kempen je geïnspireerd?

Onrechtstreeks inspireren de Kempische mensen mij. Karakter, eigenheid, sterke persoonlijkheden zijn de essentie van mijn kleifiguren.

Hoe beschrijf je je kunst?

Realistisch. Met een doel. Ik vertaal een onderwerp dat me raakt naar een menselijke, imaginaire vorm. Mijn werk is een verhaal van de mens in al zijn aspecten, onverbloemd, realistisch, maar steeds een verhaal uit mijn verbeelding. Ik werk nooit naar model.

Wanneer voelde je de passie tot creatie?

Gans mijn leven heb ik me blijkbaar onbewust aangetrokken gevoeld tot het middel “klei” en de ongelooflijke mogelijkheden die dit medium biedt.

Na een carrière in het modecircuit, dicteerde mijn creativiteit mij als het ware in de richting van keramische sculpturen.

Ik ben autodidact en werk meestal “bezeten” en “euforisch” aan nieuwe beelden.

Wat is je drijfveer tot expressie?

Creativiteit, expressie, fantasie, boodschap, … en vooral de “must” om je goed te voelen om die dwang te uiten en de onrust bij de start van een nieuw beeld te kanaliseren.

Wie of wat heeft je kunst beïnvloed?

Het werk van José Vermeersch, Matteo Pugliese vind ik interessant en maakt me blij. Vroegere Afrikaanse reizen voeden mijn fantasie.

Hou je je vast aan zekere stijl of vrije creatie?

Vrije creatie is steeds bepalend in mijn werk. Ik werk altijd vanuit een gedachte, idee, fantasie, nooit naar een model of voorbeeld, toch kan ik niet ontkennen dat mijn eigenheid steeds weer naar voor komt in mijn beelden.

Speelt esthetiek een rol…..

Humor speelt vaak een bepaalde rol in mijn werk. Esthetiek in de zin van schoonheid heeft minder belang. Het doel, de idee of de gedachte primeert.

Hoe ervaar je limieten in je werkmateriaal?

Limieten zijn legio en ik haat ze! Ik moet rekening houden met het formaat van mijn beelden omdat de klei gebakken wordt in de oven. Ik maak graag tuinbeelden waardoor techniek en materiaal aangepast worden.

Hoe sta je tegenover kritiek?

Kunst maken is persoonlijk. Uiteraard kan niet iedereen mijn werk mooi vinden maar ik ben nogal koppig en zal mijn werk niet aanpassen aan de smaak van anderen. Kritiek is niet fijn, maar niet zo belangrijk, ik maak geen compromissen in mijn werk.

Is er een invloed van deze pandemie op je werk?

De beperking van corona op zich is niet van toepassing in mijn werk. De psychische druk door vrijheidsbeperking kan zich misschien wel onrechtstreeks vertalen in “donkere” kantjes.

Waar zijn je werkstukken te koop, op welke expo’s is je werk gerepresenteerd?

Jaarlijks kan je mijn meest recente werk bekijken in Lissewege (bij Brugge). Tijdens de zomermaanden staat dit dorp vol met sculpturen van een 100tal enthousiaste kunstenaars. Mijn beelden hebben ondertussen een vaste stek in de tuin van de pastorie.

Tijdens de zomermaanden kan je in Opdorp terecht voor een buitententoonstelling. Ook hier in een schitterende dorpskern het verzamelde werk van meerdere beeldhouwers.

Wat waren je favoriete stukken…heb je het moeilijk met ze los te laten?

Ik ben erg onzeker en moeilijk ten opzichte van mijn sculpturen. Mijn gevoelens zijn complex.

Ik kan een werk opzetten zonder afgelijnd idee, inspiratie loopt samen met het groeien van een beeld. Aan de basis van bijna elk beeld staat een menselijke figuur centraal met belichting van zijn onvolkomenheden.

Ik kan enthousiast zijn over een nieuwe sculptuur en naderhand twijfelen over datzelfde werk.

Erg maar waar : ik ben nooit echt tevreden over nieuw werk, het moet steeds “beter”.

Wat zijn je passies buiten kunst?

Zoals zo velen van ons hou ik erg van reizen.

Ik ben gek op het Griekse eiland Chios. Elk jaar, zo rond maart word ik onrustig en moet ik vertrekken naar mijn tweede thuis. Dit eiland en de Chioten hebben mijn hart gestolen.

Dit eiland is met zijn charmes mijn best bewaarde geheim.

Geef uw reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s