Categorieën
Column Event Humor

Parnastival: gedemptevaarststock

Of all the culturele centra in all of the world, I had to walk into ’t Schaliken. Daar werd vorige zondag, in het kader van herinneringsmomenten aan Ruwe Ronald Luyten aka De Witte Stilte de film van het Parnastival, een eendaags muziekfestval uit de Moderne Tijd (1976) vertoond.

Aan die prent over het “Woodstock aan de Gedempte Vaart” heeft, oneer wie oneer toekomt, ondergetekende een piepklein beetje meegewerkt in de vorm van geluidsassistent: de knopkes Record en Play van de cassetterecorder, destijds een staaltje spitstechnologie, op het juiste moment indrukken. Laat nu juist de geluidsband van de film overduidelijk de zwakste schakel van het geheel zijn en (niet alleen, edoch) mea maxima etcetera.

Ruim 70 gemaskerde weemoedigen, voor het merendeel mensen die al vergeten zijn dat ze Abraham/Sarah al hebben gezien, woonden het Evenement bij. Kurkdroge, maar noodzakelijke info: Parnas was een alternatieve jongerenorganisatie die ook (wereld-)winkel speelde en die mede werd opgericht door voormelde Ruwe en regisseur Mark Pelsmakers.

De “Pels” al een kwarteeuw niet meer onder ons, was met Parnastival aan zijn langspeelfilmdebuut toe en dat zie je dan ook. Na de eindgeneriek deelde mijn volautomatisch notitieboekje het volgende mee: de film volgt de voor concertprenten geijkte chronologische formule (het idee, de opbouw, de uitvoering, de aftermath) niet en dat komt de cohesie niet ten goede, het schrijnend gebrek aan beeldmateriaal wordt opgevuld door leuke, maar niet ter zake doende Dikke en Dunne-fragmenten, het idee van synchroniciteit tussen beeld en klank wordt constant uitgelachen, de namen van de bands zijn (bewust) altijd verkeerd, de humor is nog meer belegen dan mijn oude kaas en het feit dat het zonlicht die dag wel erg fel scheen is nog geen reden om gedurig het overbelichte op te zoeken.

Het meest opmerkelijk is de volslagen afwezigheid van wel gesprek/interview dan ook. Zou nochtans leuk zijn geweest, bedenk ik me dan. Het geheel baadt in een (toegegeven: tijdsgetrouwe) sfeer van plezante alternatievelingen op zoek naar bevestiging van hun alternativiteit. Dus? “Een interessant tijdsdocument” aldus galerijhouder en Stormram G.V. – die er een gewoonte van heeft gemaakt het nooit met mij eens te zijn. De nimmer om een eigengereid oordeel verlegen Jackie (die van de frituur vroeger) stelde onweerlegbaar: “Rommel, maar wel plezant om zien”.

Nu moet U weten: het tijdsgewrocht in kwestie was er een van de “tegencultuur” (later door de heer Jambon etymologisch misbegrepen) en de strijd van de Jonge Intellectueel tegen Het Gezag, bij voorkeur belichaamd door BOB’ers in uniform, ijverig zoekend naar “verdovende drugs” bij het “langharig werkschuwtuig”. Een cliché, maar één met groot waarheidsgehalte. En dus gold het adagium: if you’re going to Parnastival, be sure to wear etcetera. En daar begint mijn hippiesandaaltje te knijpen. I never believed in flowers, tenzij die “du mal” en die van “le malheur”.

Veel dichter bij wat ik mijn Lebensempfinden noem (hoe noem je zo’n beestje?), kwam ik amper één jaar na Parnas: een optreden van The Clash in Leuven en van Joy Division in Antwerpen en Ukkel. Het festival van “de levensvreugde” beperkte de vreugdemomenten tot seks, bier, dans, wiet, blues en, jakkes, het zachtere akoestische gitaarwerk. Natuurlijk zal ik dat als 17-jarige als een orgelpunt beleefd hebben, maar door de tweede visie ooit van de film overtuigt mij dat ik ofwel erg naïef ofwel zo zot als een orgel(punt) was.

De échte reden is, vrees ik, volgende tussentitel: NOSTALGIE IS NIET MEER WAT HET GEWEEST IS. Anders gezegd: le passé raakt mijn kouwe kleren niet meer, en “alternatief” durf ik al jaren niet meer te zijn in tijden van volle vermainstreaming en verkleutering. Leve de saaiheid, luidt mijn motto, en veel mensen vinden mij de verpersoonlijking ervan! Echter!! Daags voor het festival heeft de auteur van dit langdradig stuk een moment van transcendentale schoonheid beleefd, zo mooi dat het niet op pellicule kon vastgelegd worden. Na zware arbeid aan het podium (elke lichamelijke arbeid valt mij zwaar) verpoosde ik, zittend in het ondiep van het Kempisch kanaal.

Tussen het sleuren aan de obligate joint door viel mij de vuurrode avondzon op en ging mijn meditatief onderbewustzijn richting Benares (Varanasi heet dat nu). Dat Ganghesgevoel werd nog aangedikt door een voorbijdrijvend koeienkadaver, weliswaar in de vorm van leeg pakje La Vache qui Rit. De diepte van Nietzsches eeuwige terugkeer en Schopenhauers visie van de wereld als wil en (film-)voorstelling, daar had ik in de film toch een ietsepietsie van willen terugzien.

Te vergeven, maar niet de cruciale blunder, bondig samengepakt in de allitererende tussentitel GEEN GLIMP VAN GERDA, GODVERDOMME. Gerda, dat was, om haar naam niet te noemen, Gerda B*ck*rs uit het toen nog als verafgelegen beschouwde Hulshout, een feeërieke verschijning waarop ik mij meermaals letterlijk de tanden hebben stukgebeten (een anekdote die ik uit pure schaamte niet durf te vertellen). Het sneeuwblondje uit Hulshaat had als maten 90, 60 en 90! Nooit begrepen, overigens, waarom zij haar vrienden nummers gaf – ik was wellicht 000.

Swat, ondergetekende heeft de inmiddels 61-jarige (tenzij RIP heeft toegeslagen) GB voor het laatst gezien op, drie puntjes, Parnastival. Daar kreeg ze van mij in ruil voor één schamel bonnetje niet de gevraagde boterham met tahin, maar drie stokbroden, een pot tahin en nog een potje honing toe, kwestie van mijn Freudiaanse aanvalstactiek in origine te richten op het smaaksegment. To cut a very long story short: het brood bracht geen spelen teweeg.

Absoluut oninteressant om weten, maar ik zeg het toch, is hoe raar het lot toch is: GB kwam twee dagen voor de filmvertoning nog ter sprake bij een als dialoog vermomde monoloog van mij met een ex-dorpsgenote van haar, bekend als de eerste helft van de Annemiekes. Zij beloofde plechtig het script uit te werken van mijn volgende film, Whatever happened tot Gerda Beckers? In de Parnastivalfilm komt zowat iedereen in beeld, maar mijn (gewezen?) natte jeugddroom niet en ik, God save the Queen, gelukkig evenmin. En met één still, één stilleven van Gee had mijn filmhonger gestild geweest en kon ik Hametiaans afsluiten met: de rest is still(te). Nee, dus. Interessant tijdsdocument, dus. Vol levensvreugde, dus. Alsof die de jongste decennia al niet genoeg van de pretzenders spat.

FanOfGodSpeed

Categorieën
Woord

Poëzieweek 2021

De jaarlijkse Poëzieweek vindt volgend jaar plaats van donderdag 28 januari 2021 tot en met woensdag 3 februari. In de loop van de Poëzieweek willen we graag gedichten publiceren. Heb jij een gedicht geschreven voor de Poëzieweek, dan mag je dat hier doorsturen. Dat mag nog tot vrijdag 5 februari. Het thema van de Poëzieweek is ‘samen’.

https://kortsluiting.wordpress.com/2020/08/23/reservatie/
Categorieën
Woord

Cross-over

Als een tam konijn in een hok in de tuin. Met sluik haar als lange oren en een klein dotje vol met witte pluizen op haar kont geplakt. Haar borstkas gaat op en neer door het bonkende hart dat erin verscholen zit. Haar benen hebben een kleur dat het midden houdt tussen wit en rood. Ze lijkt niet beperkt te zijn in haar bewegingen waarmee ze schijnt te kunnen vermogen iets bewust te wensen of te begeren. Of wil ze haar handelingen laten plaatsvinden zonder bedoeling? Terwijl die er wel lijkt te zijn, want haar geslachtsorgaan speelt zulk een rol waarvan eenieder lichaam opgewonden raakt. Niet geschikt voor jongeren tussen de twaalf en achttien jaar die nog elke dag in een schrift opschrijven wat ze beleefd hebben en denken dat het dun, rubber zakje bedoeld is om op te blazen met lucht. Maar deze vrouw is geen kind meer, ze bestaat al lang genoeg om te weten dat haar mogelijkheden verscholen liggen in het onontkoombaar verloop van gebeurtenissen. 

Jezus is de persoon van wie ze het meest lijkt te houden. De lange, magere jongen bengelt aan een paternoster net boven het lichaamsdeel waarvan alleen zij weet of het nog maagdelijk is. Tussen het kussen, luidruchtig snoeven en het tongzoenen door komt Jezus postuum met de voorkant van zijn hoofd regelmatig tegenover haar flamoes te staan. Hem kennende, wil hij dat hij ergens anders was. Zelf is hij nooit verder dan een vriendschappelijke relatie geraakt. En bezocht hij al eens grote planten om dunne takken te sprokkelen, dan was zijn reden steeds serieus en officieel. De communicatie met zijn vrienden bestond uit beeldspraak gebaseerd op vergelijkingen om de dingen beter voor te stellen dan de werkelijkheid was. En dat allemaal om de lengte van zijn ga-en-vermenigvuldig-u-lichaamsdeel dat essentieel is om te leven, niet te moeten noemen. Maar we zullen het nooit weten. Seksuele opgewondenheid zit vanbinnen. Daar waar je het niet kunt zien. 

Men pretendeert dat Jezus het soort man is, waarvan er maar één is. Hij bezit het verlangen iets te doen zonder zelf actief te zijn. Terwijl deze vrouw met veel hartstocht je het gevoel wil geven verliefd te zijn op de enige, ware versie van haarzelf. Daarin mag Jezus slechts een ondergeschikte rol spelen. Daarmee maakt ze een kruis over het onaangename gevoel dat seksuele opwinding zou geven. Daardoor wil je alleen maar hier zijn en naar haar blijven kijken. 

Lizzy Dizzy

Categorieën
Event Literatuur

Reservatie

Een dode in de stronthoek

Vrijdag 23 oktober – zaterdag 24 oktober 2020
Telkens om 20 uur
Lakenhal, Grote Markt, Herentals

Gust Schoen, een rijke schoenmaker in de stad, wordt na een nacht kaarten met een ingeslagen hoofd teruggevonden achter de markt, waar de koeien wachten om verhandeld te worden. De jonge Ernest en zijn schoolkameraad gaan op zoek naar de dader van deze gruwelijke moord. Onderweg maken ze kennis met illustere figuren zoals Gerard Storms, Janneke Smoskop en de ravissante Mie Goris.

Het verhaal speelt zich 100 jaar geleden af in Herentals, met de Lakenhal, het voddenkot, Art Center Hugo Voeten, het Scheppersinstituut en Galerie Storm op de achtergrond.

Ja, ik kom graag naar de voorstelling ‘Een dode in de stronthoek’ op vrijdag 23 of 24 oktober 2020, telkens om 20 uur in de Lakenhal.

Categorieën
Beeldende kunst Event Fotografie Humor Literatuur Muziek Poëzie

OXOtocine coronaproof

OXOT, de sociaal gevoelige kunstenorganisatie uit Westerlo, heeft van het gemeentebestuur van Westerlo toestemming gekregen om haar jaarlijkse OXOT-happening OXOtine te organiseren. De organisatie voldoet aan alle maatregelen in de zogenaamde Covid Event Scan: looplijnen, mondmaskerplicht bij verplaatsingen, zones voor elke bubbel, maatregelen rond hygiëne, handhaving geluidsnormen, …

Het binnenplein biedt zo plaats aan honderd zittende bezoekers. Rechtstaan of tooghangen mag niet. Als u langs komt, dan stelt u vooraf uw bubbel samen. U kunt zitten aan tafels van 2, 4 of 6 personen. Zit de boel vol, dan moet u wachte. Dat kan met een drankje op de binnenkoer van de buren van Westelfolk (merci!), waar het ook aangenaam vertoeven is. Voor het optreden van vrijdag kan je niet meer reserveren, dat is volzet.

Het programma van OXOtocine is zoals elk jaar indrukwekkend: 

Vrijdag 28 augustus

• 20.30u: Vernissage Expo (welkomswoord)
• 21.00u: Poetry: Danny Smolders (huisdichter)
• 21.30u: Bert Joris (trompet), Jos Machtel (bas), Ewout Pierreux (el. piano) & Jesse Dockx (drum) – VOLZET
• 23.00u: Model2020 (jazzy tunes)

Zaterdag 29 augustus

• 14.00u: Start Expo
• 16.00u: The Yummy Mouths (pop)
• 17.00u: Barabanda (Diests percussiegeweld)
• 18.00u: Didi de Paris (spoken word)
• 18.45u: Barabanda (Diests percussiegeweld)
• 20.00u: Dries (singer songwriter)
• 22.00u: Savoir-Vivre (funk & soul)
• 23.30u: Blue man (blue man’s vintage global relaxiness)

Zondag 30 augustus

• 14.00u: Start Expo
• 16.00u: Casus (pop)
• 17.00u: Poetry
• 17.30u: Riquens 16 (rap)
• 18.30u: Erik Vlaminck (leest voor uit ‘Brieven van Dikke Freddy’)
• 19.00u: Spielmann (bluesrock)
• 20.30u: Prijsuitreiking: Kunstwedstrijd OXOt 2020
• 21.00u: Trio Griff (folk)
• 22.30u: Svekke (Svekke’s easy beats & chilly tunes)

Allen daarheen!

Categorieën
Poëzie

Niemand weet

niemand die mijn lot kent
niemand weet wanneer
de dood achter mij rent

ook god zal het niet weten
tenzij god een vrouw is
maar dat geloof ik niet

als god een vrouw zou zijn
dan werd er wellicht wel
en goed naar geluisterd

niemand die mijn lot kent
op straat lopen, plots een
onzichtbare auto die mij ramt

mijn geest vliegt over huizen
met vogels en vleermuizen
naar het nabijgelegen bos

mijn lichaam gaat naar professoren
die er in snijden, ja zelfs in boren
als ze mijn lot maar niet in de kiem smoren.

Xavier De Busser

Categorieën
Column Humor Verhaal

Ganzennek onder kortsluiting

Hertals. Donderdagavond door de regen in de Nieuwstraat.  

Voor de deur parking bij café De Max…  

Café… het summum van ontspanning, socialiseren, terug een ziel voelen gloeien in warm café-licht in een lichaam dat te lang wordt opgesloten in steriele kantoren, uitgeput door de repetitieve handelingen des dagen, gestuurd door een brein dat beginnende symptomen vertoont van een soort lichte ziekenhuisdementie…   

Zelfzeker trek ik die deur open van de Max, en ik vraag enthousiast om “Kortsluiting”…  

Aah, die zitten in het zaaltje..? Glazen deur… ? Oké! 

Ik stel me voor aan een heer die werkt in het stadhuis en die duidelijk meer volwassen blijkt dan mij.  

Ik stel me zelfzeker voor, “Ik zoek Kortsluiting, nogal een pick-up line he…” 

De man is lichtelijk gechoqueerd… hij afficheerde weliswaar op zoek te zijn naar ‘ongekuiste*’ vrouwen’ voor zijn project, maar als er één voor zijn neus sta, willen ze ook geen ‘Me Too’ aan hun broek hebben…   

Ahum, Ik bedoel VZW Kortsluiting? Oké…  

Mama begrijpt dat allemaal, niet simpel, die moderne tijden… Moeilijk om nog onschuldig spontaan te zijn. Gelukkig was ik wel gekuist en gewassen, zelfs tot achter mijn oren…  

Soit, ik geniet vaak van een onschuldige ‘you still wakker too’ af en toe, om in evenwicht te blijven met al die afwas- en wasmachines too…  

Ik word vaak vergeven. Ik voel de spontaniteit en ambitie in mezelf sterven als ik voor alles wat ik zeg, doe of schijf eindeloos moet overwegen.  

De begrafenis van spontaniteit is heel triest en modern probleem. 

Over naar de geboorte van een literair idee gebonden in De Stille Kempen, nog niet geworteld in één of andere financiële realiteit, koude rillingen kregen we ervan, die financiële realiteit, als artistieke zielen. Brrrr… laten we het snel over iets anders hebben… 

De lancering van een literair magazine tussen pot en pint. We beloofden een stem te geven aan het volk, aan onze streek, aan ons warm verleden en divers Kempisch Karakter.   

Met een naam als VZW Kortsluiting, een begrip zo hip, dat ik me door de vonken te visualiseren ter hoogte van de Max in de Nieuwstraat, ik me evident de me oudste waande voor kennismaking. Zoals meestal …. 

Maar ik bleek de jongste snotter tussen testosteronbommen met veel charismatische gezichtsbeharing. En de enigste “relatief” jonge vrouw in een gezelschap van acht ervaren heren… 

En dan wordt de dialoog automatisch een praktijkexperiment in balans zoeken tussen vrouwelijke emancipatie en de discretie der jeugd.  

Weegschalen bewijzen zich tot vandaag niet als mijn beste vriend. 

Maar die avond zat ik tussen brave baarden, ik moest geen verbale zwepen bovenhalen.  

Beroepsmatig heb ik ondervonden dat er is een groot verschil is in converseren met literaire heren en transportplanners en chauffeurs, elk met hun eigen charme uiteraard.  

Literaire heren charmeren en imponeren met bedwelmende woorden, sfeerlezen, kennis, een sensuele traagheid ‘en je ne sais quoi’ en de transporteurs doen dat met daden, doelgerichtheid, snelheid en soms met transport-gerelateerde termen zoals het herkennen van een ‘oepligger* met een ganzennek…’   

Een mens heeft beide nodig. 

Nota bene, een ganzennek is gewoon een dieplader met een soort van kink in de plateau ter hoogte voor de aansluiting aan de trekker… of … camion…  

Als beginner imponeert dat je bijna van je bureaustoel … want planners insinueren graag dat jij als klein gansje nog niet je eigen nek weet staan… Ik vergeef het ze vandaag, het is soms een afstompende job. En dan piep je als een kuikentje dat net uit zijn ei komt aan de telefoon… “Wat is dat mijnheer?” Meestal willen ze in soortgelijke situaties dan een collega of baas spreken… veel uitleg en geduld moet je van de sector niet verwachten… 

Vandaag spuw ik als volleerde transportdraak dergelijke vak-stupiditeit terug met soortgelijk vuur; “Mja, in de stille Kempen noemen ze een zwanenhals een ganzennek, “mojoh”, ik ben ook van de kempen … Enfin, uwen ganzennek is zonder twijfel goedkoper? En heeft je oepligger* oepritten of hoe zit da… Want anders krijg ik er mijne excavateur (of … graafmachine) daar niet opgereden he…”  

Mama draak krijgt het vaak op der seskes* van al dat vuur blazen dus…   

De transformatie van het onschuldige kuiken in draak door een beenharde sector vraagt soms om zielsbalsem. 

Ter afwisseling van de overige en meer repetitieve conversaties bood ik me graag stoutmoedig aan als literaire vrijwilliger ter poging mijn wereld te verbreden met een nu ja … 

Misschien lichtelijk geveinsde onschuld de taak op me te nemen van het lezen, commentariëren en bekritiseren van toekomstige zendingen van het magazine van Kortsluiting als literaire rechter, hartenbreekster, en zich moeilijk in te houden dominatrix… écht helemaal mijn ding.  

Tot nu toe geen opmerkingen van de heren met charismatische baarden. Ik kon door mijn achtergrond niet veel meer bijbrengen, besloot ik.  

Dus nooit literair getreurd als er iets onverwacht of spontaan gebeurd…  ter overdonderende inspiratie… en vollen bak* blijven buzze geven*… en stuur zeker je eigen hersenknopen… Want Kortsluiting ontrafelt het kempisch brein met plezier en zonder weerstand.   

En zo sluiten we graag met u tussen zwans en preek onze ideeën kort en klein. 


*ongekuist – ongekuist // bijv.naamw // niet fijn niet gecensureerd op aanstootgevende passages    

*Oepligger // opligger, dat deel van de vrachtwagen achter de trekker, camion… 

*seskes//zenuwen 

*bak, vollen ~ (uitdr.)  // Voluit, volop, volledig open (bv. snelheid, geluid, …) // Als er ene in een rijdende discobar, de boenken-boenken vollen bak en de raampkes open, voor het rood licht show staat te verkopen, zijt er dan maar gerust van dat em een klein pietje heeft. 

* buzze geven (ww, gaf buzze, heeft buzze gegeven) // Van katoen geven, buitengewoon zijn best doen. Zie ok: beuzze geven, buzze, buzze geven, deurbuzze. Ook in de Antwerpse Kempen: ne marathon lopen in drei uur, da’s serieus buzze geven. Buzze geven (uitdr.): versnellen, tempo maken. Zie ook beuzze geven, buzze, getten. Ook in de Antwerpse Kempe: hij moest effe buzze geven om het peleton te kunnen inhalen. 

*ganzennek* // Google kent geen ganzennek, buiten als scheldwoord… of als misselijkmakende snack van de gedroogde exemplaren …  Ganzenek: persoon met opvallend lange nek. Camiel Huysmans, de vroegere burgemeester van Antwerpen werd door z’n politieke tegenstrevers ‘de ganzenek’ genoemd, ook in spotprenten en cartoons kwam hij op die manier over. (Jack de Graef, Het Antwerps Dialect van dezekestijd tot in de 21e eeuw, 1999)  

*Artistieke fotocompositie oplegger met een ganzennek, zodat je de kennis van dikke nekken ook fatsoenlijk kan repliceren met je kennis van opleggers genaamd naar gevogelte met respectievelijke assen… deze heeft er 7 … en geen hydrolische opritten… Je weet wel die stokken die omhoog staan?  Enfin… je weet nooit wanneer het van pas komt… De nek is dat “dinkske” dat overschiet naar van de plateau naar den trekker… Daar maken ze den trekker aan vast.


Sabrina Herman

Voltijds werkende moeder met veeleisende hobby’s.

Schrijft zoals ze leeft, zonder remmen en kapsones. Kunstenaar in vrije tijd die ze niet meer te over heeft, dus door het lot gereduceerd tot amateur.

Alter ego als kunstenaar en koosnaam zijnde “Stienesrat”, wegens gelijkenis opgemerkt bij geboorte door liefhebbende ouders op cavia.

Vind kippen sympathiek. Altijd zin om een pintje te gaan drinken. Vind nooit een babysit op tijd voor eerder vermeld pintje te gaan drinken.

Filosofeert graag over dergelijke dilemma’s en over andere humanitaire vraagstukken met van tijd tot tijd een nonchalante zwans.

Categorieën
Humor Poëzie Woord

Droombazuiner

Droombazuiner is een creatieve uitlaatklep van auteur Tom Driesen uit Turnhout. Hij wil korte, gekke poëtische quotes voor een groot publiek toegankelijk maken. Positiviteit en licht moeten centraal staan. Er is al genoeg grofheid en duisternis te vinden. Het is een aanvulling op en geen vervanging voor volledige gedichten, battles of verhalen. Een poging om de tijdsgeest te omhelzen in plaats van ertegenin te fietsen. We hadden een interview met Tom (via de mail natuurlijk, met die krona!).

Hoe is Droombazuiner ontstaan?

Ik denk dat ik op Facebook al sinds het begin veel poëtische dingen en woordspelingen deel. Tijdens het begin van de lockdown had ik in Paint mondmaskers met grappige en poëtische teksten gemaakt. Een beetje als gratis inspiratie voor de mensen die ze echt maakten.

Dat werd veel meer dan verwacht opgepikt. Toen dacht ik opeens dit moet mooier kunnen. En dan ben ik gaan prutsen met een logomaker.  En na een uurtje had ik het logo van Droombazuiner  en een eerste tekst.

De naam Droombazuiner had ik meer dan 15 jaar geleden al bedacht. Het is een synoniem voor wat een dichter is. Iemand die als de GVR dromen aan de mensen geeft. Ik gebruikte de naam daarvoor enkel als Playstation Account.

Wat is Droombazuiner juist?

Het is een template om poëtische, grappige, positieve quotes te delen. Die komen soms uit dingen die ik eerder al schreef. Dan zijn het eerder instant gedichten. En soms geven ze een knipoog naar de actualiteit.  Loesje is ergens wel een inspiratie. Maar dat idee kwam wel achteraf. Het is een nederige poging om poëzie in een snelle wereld te gooien.

Het  is in de eerste plaats ook een Facebook- en Instagramkanaal. Misschien in de toekomst  ook een website. Instagram is in een maand wel  hard ontploft. Op een maand tijd  had ik 1000 volgers. Ik heb gewoon de ambitie om dit met zoveel mogelijk mensen te delen. Het is het weinige wat ik te geven heb.

Zijn er nog poëtische inittiatieven  in coronatijden?

Ten eerste moet ik zeggen dat een eerste duwtje in de rug heel belangrijk was. Wendy luycks heeft het direct opgepikt. Zij was bezig aan een website rond inspirerende en bezielende verhalen en mensen. Dat is Vlamdragers geworden. We hebben onze karretjes aan elkaar gehangen. En elke week verschijnt er een droombazuiner in Vlamdragers.

Daarnaast heb ik ook wel gemerkt dat er op Instagram een zeer bloeiende comunity bestaat van mensen die tekst en beeld op de een of andere manier combineren. Ik ben lang niet de enige met een dergelijk idee. Het is blijkbaar iets dat leeft. Ik zou zeggen ga eens op ontdekking in die wilde vijver vol gekke en lieve dichters en fotografen. Er zitten echt pareltjes bij.

Wat mogen we nog van Droombazuiner verwachten?

Ik denk dat als dit blijft werken en doorgroeien ik Droombazuiner ook als platform ga openstellen naar anderen. Als dit op Instagram een beetje blijft lopen wil ik ook andere dichters, schrijvers, rappers een kans geven om een co of meebazuiner te worden. Om zo nog meer mooie zinnen uit hun bundels  of liedjes toch even een plek voor zichzelf te geven.

Check Droombazuiner op Instagram

Check Tom Driesen op zijn WordPress

Categorieën
Beeldende kunst

Hoe mooi sterren op het scherm kunnen schitteren

SNOD’ART a Contemporary setup

We zouden haast vergeten dat ook Kunst zich al eeuwenlang over grote gebieden aan het verspreiden is. Sinds mensenheugenis laat Kunst zich overdragen van de ene ziel op de andere. Niets lijkt Kunst te kunnen stoppen of zelfs maar te verhinderen. Misschien omdat Kunst geen exacte wetenschap is. Het grootste gevaar waar besmette personen, ook wel kunstenaars genoemd, aan worden blootgesteld, is dat ze veel en groot in het leven staan, dat ze op meer dan één manier begrepen kunnen worden, dat niet iedereen het met hen eens hoeft te zijn en dat ze vinden dat ze vanuit noodzaak aan Kunst moeten doen. Menig voorzitter van raden in regeringen, steden, gemeenten en plattelanden laten hun redenering over Kunst synchroon met de windhaan meedraaien. Niemand die echt weet wat waar of juist is. Als kunstenaar kan je alleen maar eisen dat Kunst een officieel erkend recht moet zijn. Alle andere hashtags ten spijt. 

Jan De Schutter – aangestoken door Kunst en dus een kunstenaar – doet wat hij moet doen. Covid, lockdown en beperkende maatregelen beschouwen als het nieuwe normaal is voor hem geen optie. Als kunstenaar kan Jan De Schutter zich geen toestand zonder activiteit voorstellen. En net zoals de politiek met een verzameling wetten het totale recht wil regelen, wil Jan De Schutter met zijn werk voor iedereen zichtbaar en toegankelijk zijn. Gelukkig wordt de eigenschap om effect op iets of iemand te willen hebben niet bij kunstenaars aangetast. En daar is ‘SNOD’ART a Contemporary setup’ een goed voorbeeld van. 

In een voormalige stovenwinkel in Kasterlee heeft Jan De Schutter alle stoofbuizen, stookpijpen en in de lucht zwevend schadelijke stofdeeltjes verwijderd om er een veilige Covid proof galerij te installeren waar iedereen vrij kan bewegen. Als je de richting van de pijlen volgt, natuurlijk. Zij die werken voor de overheid en erop moeten letten dat iedereen zich aan de wet houdt, kunnen vaststellen dat kosten noch moeite zijn bespaard om te voorkomen dat er iemand mogelijks ongunstige gevolgen kan overhouden aan hun bezoek in de galerij. 

Tenzij het van psychische aard is. Het werk van Jan De Schutter laat iedereen van relatief lage tot relatief hoge leeftijd zelf bepalen wat ervan te denken en hoe zich erbij te voelen. Waarschijnlijk is het zwaar te zien hoe mooi sterren kunnen schitteren door de alcohol waaraan ze gestorven zijn. Betrekkelijk zacht is het beeld van hoe een puppy in zijn schaduw een plasje doet. Grijs is het werk van Jan De Schutter alvast niet te noemen. Het gaat hem over de kleuren en de compositie. Personages tot uitgebalanceerde lijnen herleiden alsof die beroemdheden er niets mee te maken willen hebben. Uitvergrootte pixels die geen beelden  mogen zijn als je niet weet op welke manier je ernaar moet kijken. Pas dan zie je wie er allemaal uit het doek tevoorschijn komt. En streeft de bezoeker naar een beeld dat hij niet wil weggejaagd zien, dan koopt hij een T-shirt waarmee hij nog vele keren op menig selfies kan schitteren. 

Tijdens opendeurdagen of met afspraak kan je Jan de Schutter in levende lijve zien. Wees gerust, slechte bedoelingen die snoodaards plachten te hebben, heeft hij niet. Hij zal je leiden als je wil, hij zal bevelen waar nodig. Wat er ook van zij, Jan De Schutter hoort thuis in een galerij tussen zijn werken. Dat is zijn bubbel, Covid of niet. 

It makes noise when the sound of silence gets broken. Prettig gestoorde schade zal geheel uw deel zijn.

Lizzy Dizzy