Categorieën
Muziek

Front 242 in Retie!

Nu zaterdag speelt Front 242 in GC Den Dries – Retie. Met Suicide Commando als support act en DJ BORG op de afterparty is dit programma volledig.

Het concert is al enkele weken uitverkocht maar er zijn via Ticketswap nog enkele tickets verkrijgbaar. Ook in het event zelf kan je nog mensen vinden die niet aanwezig kunnen zijn waarvan je een ticket kan overkopen.

Misschien iets voor late beslissers…

Categorieën
Event Muziek

Ze gaan hard in de Hel

Hardrockcafé Hell uit Diest gaat hard dit weekend. Op zaterdag 3 september vieren ze den Duvel met de tweede editie van hun No Escape Fest, en op zondag 4 september staat Massacre er op de planken.

We kennen er niet zoveel van, maar die affiches zijn zo geweldig, dat we ze gewoon moesten posten.

Check:

In september is het trouwens elk weekend vollen bak in de Hel, met optredens van Kabbalah, Mortis Mutilati & Demenzia Mortis, The Satan’s Scourge, Promise Down, Space Chaser, Kev’s Riddle Baphomet en Tytan.

Dus als ge den Duvel een bezoekske wilt brengen, gaat dan gerust langs de Hell in Diest. ’t Is in de Nijverheidslaan 7 te doen. Of surft efkens naar https://www.helldiest.com/.

Categorieën
Beeldende kunst

Spiegelmuur in Art Center Hugo Voeten

Als goeie Kempenaar moet ge natuurlijk eens bij het Art Center Hugo Voeten langsgaan. Aan de oevers van het Kempisch Kanaal in Herentals werd een oude graanfabriek met respect voor de originele architectuur omgebouwd tot een kunst- en tentoonstellingsruimte van 9 niveaus waarin collectioneur Hugo Voeten een gedeelte van zijn verzameling onderbracht: een diverse en opmerkelijke collectie met hoogst eigen accenten.

De kunstcollectie van Hugo Voeten is een unieke combinatie van Belgische en internationale kunst. Op dit ogenblik telt ze meer dan 1700 items, verzameld over een tijdsspanne van meer dan 40 jaar, tentoongesteld voor het publiek op twee locaties – in de Beeldentuin Hugo Voeten vlakbij Geel en in het Art Center Hugo Voeten, aan de oever van het Kempisch Kanaal in Herentals.

“Memory, and its loss, are a central theme in my work. Unless we remember, we are condemned to an amnesiac present, textureless and flat, lacking the perspective of time.”

Deze woorden van Daniel Canogar beschrijven mooi hoe het multimediawerken vaak vergaat. Wanneer hun dragers of spelers de zogenaamde tand des tijds niet langer doorstaan, kan het publiek er helaas niet meer van genieten.

Multimedia en mixed media vergen heel wat aandacht op het gebied van presentatie en conservatie. Wist je dat Collection Hugo Voeten ook talrijke mediawerken telt? Spin of Asalto zijn er mooie voorbeelden van. Het ene werk dompelt je onder in reflecties van projecties. Achterkanten van oude DVD’s functioneren als scherm en spiegel tegelijk. Het andere videowerk speelt met het idee van stiekem avontuur in het holst van de nacht. In een onverlichte setting beklimmen jongeren in kleurrijke shirts en sweaters een muur. Bereiken ze hun doel? Of blijven ze maar klimmen?

Misschien bereiken jullie binnenkort onze collectie in Herentals wel eens om deze toppertjes te bewonderen. Tip! Individuele bezoekers kunnen in 2022 nog aansluiten bij een rondleiding met gids op:

  • zondag 4 september om 10:30 uur
  • zondag 2 oktober om 10:30 uur
  • zondag 6 november om 10:30 uur
  • zondag 4 december om 10:30 uur

Ideaal als je zelf geen groep kan maken! De plaatsen zijn telkens beperkt. Een bezoek op eigen houtje kan elke vrijdag of elke eerste zondag van de maand. Groepen komen steeds op afspraak. Reserveer op voorhand. Alle info en tickets op https://collectionhugovoeten.simplybook.it. Welkom!

Studio Daniel Canogar

SND Projects

Categorieën
Literatuur Poëzie Woord

Bloem in Thals bundelt verhalen van Herentalse schrijvers tot literaire wandelingen

Honderd jaar geleden verscheen Ulysses, het nog altijd fascinerende magnum opus van James Joyce. In dat werk kuiert het hoofdpersonage Leopold Bloom door de straten van Dublin, om zijn gedachten de vrije loop te laten.

Dit jubileum was voor Sint-Baafskring de gedroomde aanleiding om 20 ervaren en spitse Herentalse pennen aan het werk te zetten. De auteurs, stuk voor stuk getalenteerde schrijvers met veel affiniteit met hun stad, wandelden elk door een stukje van Herentals en de deelgemeenten Noorderwijk en Morkhoven. Ze delen hun observaties, mijmeringen en fantasieën met de lezer. Fictie en realiteit, verleden, heden en toekomst, journalistiek, proza en poëzie wisselen elkaar af in verschillende stijlen, met de beleefde eigen omgeving als rode draad. Een trip door Herentals zal nog nooit zo verrassend, opwindend, doorleefd en literair geweest zijn. Het boek wordt bovendien geïllustreerd met foto’s van Fotoclub Anthony.

Bloem in Thals telt 200 pagina’s, kost 22,50 euro en is te koop bij Sint-Baafskring en de auteurs. Een lijst met de auteurs vindt u op boeken.cafe.

boeken.cafe

Hedde gij nei gewoon da persbericht overgeschreven?

Awel ja, da moest toch rap gaan?

Allez dan, veur ene keer ist goe!

Categorieën
Poëzie Fotografie Literatuur Muziek Beeldende kunst Event Woord

STORMLoop

Allez, een bericht over STORMLoop, dat is toch al lang gedaan? En dat duurt nog drie jaar voor dat da terug is?

Allez, waarom dan eigenlijk?

Ge weet het, of ge weet het niet, maar het meesterlijke blogteam achter STORMLoop, dat was eigenlijk de redactie van Kortsluiting. We zijn alleen vergeten dat aan iedereen te laten weten.

Dus, als ge nog eens wilt nalezen hoe plezant dat STORMLoop wel niets was, surft dan naar hier. Ge zult zien, we hemmen ons goed geamuseerd.

En gisteren hemme we vergaderd. Dat we terug wa herder gaan werken. Allez, we zullen zien! Voor mij nog een Heembier alstemblieft – van Den Baskwadder natuurlijk.

Categorieën
Muziek

Kempense heksenketelmuziek

Ok, we vallen gewoon met de deur in huis: dit is serieus heavy shit. Als Rob Zombie ooit nog eens van zin is om een deftige film te maken, dan vindt hij hier zijn nieuwe soundtrack.

Op ‘Go To Your Own Goddamned Hell’, het eerste album van Amerantropoides dat vandaag uitkomt, brouwt deze nog vrij onbekende filmmaker/muzikant/fotograaf uit de Kempen een duister potje heksengif.

We geven toe dat het niet voor iedereen weggelegd is, maar als je open staat voor muzikale experimenten die een link zoeken tussen grind core, electro, punk, ambient en industrial, dan ben je hier aan het juiste adres.

Zet je hoofdtelefoon op, en je wandelt gewoon een horrorfilm binnen. Zalig! Ook de post-productie van Izzy trouwens.

We gunnen de maker nog even zijn rust, maar we weten dat er binnenkort nog een tweede plaat uitkomt, meer ambient blijkbaar, en dat hij met J. From Bluenoid werkt aan een STORMLoop-project voor mei dit jaar.

Hou dus de site in de gaten voor meer updates!

Categorieën
Muziek

For Dancing Only

English version below

Bluenoid heeft een nieuwe plaat uit: ‘For Dancing Only’. Het is het tweede full album van de Herentalse producer, na ‘A Darker Matter’ uit 2020, en de EP ‘Execute_One’ uit 2021. Tijd dus voor een babbeltje.

For Dancing Only, verklaar die titel eens even?

For Dancing Only is het motto waaronder ik muziek maak. Eigenlijk is dat heel simpel, ik maak gewoon de muziek waarop ik zelf graag dans. Meer moet er dan ook niet achter gezocht worden, geen grote boodschappen, geen diepe menselijke analyse, geen allesverklarende analyse voor de mensheid. Gewoon muziek om op te dansen.

Je hebt daar wel een vreemde carrièreswitch voor moeten maken?

Dat kan je wel zeggen. Ik heb meer dan 25 jaar de podia van Vlaanderen en Nederland afgeschuimd als podiumdichter, een vijftal bundels en een boek uitgegeven. Ik heb als dichter opgetreden op LowLands en ben zelfs ooit op een tien dagen durende toernee geweest in Zuid-Afrika met mijn poëzie.

Maar de connectie met de muziek is altijd geweest. Ik heb vaak opgetreden met jazzgitarist Luc Van Steenbergen of met producer Nicolas Van Eccelpoel. Ook stond er regelmatig een Groovebox op het podium. Voor ik dichter was trad ik ook met een gitaar en percussie op, en speelde ik in een reggae- en een punkband. Dus het bloed kruipt waar het niet gaan kan, en de muziek is altijd blijven doorstromen.

Van punk naar reggae, en dan nu techno? Dat is toch ook een hele evolutie.

I beg to differ, zeggen ze zo mooi in het Engels. Punk en reggae hebben elkaar al heel snel beïnvloed, met The Clash als bekendste voorbeeld. de dubreggae van Lee Perry en Mad Professor heeft vervolgens een grote invloed gehad op de dansmuziek en vervolgens heeft de techno-scene de Do It Yourself-mentaliteit van de punk overgenomen. Alle drie de genres zijn compromisloos underground en zoeken naar connectiviteit tussen mensen.

Do It Yourself, daar kan jij duidelijk ook over meepraten?

Inderdaad. Ik regel al jaren quasi alles zelf. Met de vzw Kortsluiting heb ik echt een speeltuin gecreëerd waar ik artistiek en organisatorisch mijn ding volledig kan doen. Ik geef bundels uit, kan optredens organiseren, platen uitbrengen, e-books publiceren, … Ik doe zelf de opmaak van boeken en platenhoezen, de productie van muziek, video’s en digitale publicaties, de public relations, … Ik doe zelfs mijn eigen interviews.

Ah ja, dat is waar.

Ik ben een simpele Kempenzoon, en ik heb een fijn gezin en een leuke baan. Maar artistiek moet ik me kunnen uitleven. Doordat ik van idee tot uitwerking zelf voor alles insta, kan ik gezin en werk combineren. Dat betekent wel dat ik regelmatig met een hoofdtelefoon tot in de diepe uurtjes van de nacht bezig ben. Maar zo breng ik nu eenmaal mijn wat onrustige geest tot kalmte.

De nieuwe plaat bestaat uit 9 nummers, met 8 zware technoknallers en op het einde een uitgesponnen meditatietrack. Hoe ga je te werk en waar haal je die ideeën?

Op muzikaal vlak ben ik een echte bricoleur. Ik haal samples van het internet, draai aan knopjes die ik niet ken, zet een echo op een delay, met een snuifje fuzz om een drum te laten knallen. Soms werkt dat, soms moet ik gewoon herbeginnen.

Ik steel ook met mijn ogen. Toen Eddy Weyns (Eduardo Delvino, Nanouchi Music) mijn eerste nummer Sounds Dirty uitbracht, heb ik uren in zijn studio gezeten en gewoon alles opgeslorpt wat hij deed. Dat nummer brengen we trouwens opnieuw uit op For Dancing Only.

Verder krijg ik regelmatig deuntjes of teksten in mijn hoofd en dan werk ik die uit. Dat gebeurt soms op gitaar of piano, of ik speel ze snel in op Garageband op de iPad. Of ik start de pc op en begin gewoon muziek te maken. Dat wisselt elke dag.

Waar kunnen we For Dancing Only beluisteren?

De plaat is op alle streamingdiensten te vinden. Dus je kan ze via Spotify, Tidal of Deezer vinden. Ook op YouTube is ze natuurlijk te vinden. DJ’s kunnen ze downloaden op Beatport, dus als je een feest goed wil doen losbarsten, weet je wat je moet doen.

Zullen we doen!

English version

Bluenoid has released a new album: ‘For Dancing Only’. This is the second full album by the Belgian producer, after ‘A Darker Matter’ from 2020, and the EP ‘Execute_One’ from 2021. Time for a chat.

For Dancing Only, explain that title?

For Dancing Only is the motto under which I make music. In fact, it’s very simple: I just make the music that I like to dance to. No big messages, no deep human analysis, no all-encompassing analysis of humanity. Just music to dance to.

You had to make a strange career switch for that?

You could say that. For more than 25 years, I have skimmed the stages of Flanders and the Netherlands as a performing poet, publishing five collections and a book. I have performed as a poet at LowLands and once even went on a ten-day tour of South Africa with my poetry.

However, the connection with music has always been there. I have often performed with jazz guitarist Luc Van Steenbergen or with producer Nicolas Van Eccelpoel. There was also a Groovebox on stage regularly.

Before I was a poet, I also performed with a guitar and percussion, and played in a reggae and a punk band. So blood is thicker than water, and the music has always kept flowing.

From punk to reggae, and now techno? That is quite an evolution too.

I beg to differ, as they say in English. Punk and reggae influenced each other very quickly, with The Clash as the most famous example. Lee Perry and Mad Professor’s dub reggae then had a great influence on dance music and then the techno scene adopted punk’s Do It Yourself mentality. All three genres are uncompromisingly underground and seek to connect people.

Do It Yourself, you’re one of them, right?

Yes, I do. For years, I’ve arranged almost everything myself. With Kortsluiting I have created a playground where I can do my own thing, both artistically and organisationally. I publish collections, can organise performances, release records, publish e-books, … I do the layout of books and record sleeves, the production of music, videos and digital publications, the public relations, … I even do my own interviews.

Ah yes, that is true.

I am a simple son of The Kempen, and I have a nice family and a nice job. But I need to be able to indulge myself artistically. Because I take care of everything myself, from idea to execution, I can combine family and work. This does mean that I am regularly working with headphones until the wee hours of the night. But that’s how I calm down my somewhat restless mind.

The new album consists of nine tracks, with eight heavy techno stunners and a long meditation track at the end. How do you work and where do you get your ideas?

Musically, I’m a real DIYer. I get samples from the internet, turn knobs I don’t know, put an echo on a delay, with a pinch of fuzz to make a drum pop. Sometimes that works, sometimes I just have to start over.

I also steal with my eyes. When Eddy Weyns (Eduardo Delvino, Nanouchi Music) released my first song Sounds Dirty, I spent hours in his studio and just absorbed everything he did. We are releasing that song again on For Dancing Only.

I regularly get tunes or lyrics in my head and then I work them out. Sometimes I do that on guitar or piano, or I play them quickly in Garageband on the iPad. Or I start up the PC and just start making music. That changes every day.

Where can we listen to For Dancing Only?

The album is available on all streaming services. So you can find it on Spotify, Tidal or Deezer. You can also find it on YouTube. DJs can download it on Beatport, so if you want to get a party started, you know what to do.

We will!

Categorieën
Column Event Humor

Parnastival: gedemptevaarststock

Of all the culturele centra in all of the world, I had to walk into ’t Schaliken. Daar werd vorige zondag, in het kader van herinneringsmomenten aan Ruwe Ronald Luyten aka De Witte Stilte de film van het Parnastival, een eendaags muziekfestval uit de Moderne Tijd (1976) vertoond.

Aan die prent over het “Woodstock aan de Gedempte Vaart” heeft, oneer wie oneer toekomt, ondergetekende een piepklein beetje meegewerkt in de vorm van geluidsassistent: de knopkes Record en Play van de cassetterecorder, destijds een staaltje spitstechnologie, op het juiste moment indrukken. Laat nu juist de geluidsband van de film overduidelijk de zwakste schakel van het geheel zijn en (niet alleen, edoch) mea maxima etcetera.

Ruim 70 gemaskerde weemoedigen, voor het merendeel mensen die al vergeten zijn dat ze Abraham/Sarah al hebben gezien, woonden het Evenement bij. Kurkdroge, maar noodzakelijke info: Parnas was een alternatieve jongerenorganisatie die ook (wereld-)winkel speelde en die mede werd opgericht door voormelde Ruwe en regisseur Mark Pelsmakers.

De “Pels” al een kwarteeuw niet meer onder ons, was met Parnastival aan zijn langspeelfilmdebuut toe en dat zie je dan ook. Na de eindgeneriek deelde mijn volautomatisch notitieboekje het volgende mee: de film volgt de voor concertprenten geijkte chronologische formule (het idee, de opbouw, de uitvoering, de aftermath) niet en dat komt de cohesie niet ten goede, het schrijnend gebrek aan beeldmateriaal wordt opgevuld door leuke, maar niet ter zake doende Dikke en Dunne-fragmenten, het idee van synchroniciteit tussen beeld en klank wordt constant uitgelachen, de namen van de bands zijn (bewust) altijd verkeerd, de humor is nog meer belegen dan mijn oude kaas en het feit dat het zonlicht die dag wel erg fel scheen is nog geen reden om gedurig het overbelichte op te zoeken.

Het meest opmerkelijk is de volslagen afwezigheid van wel gesprek/interview dan ook. Zou nochtans leuk zijn geweest, bedenk ik me dan. Het geheel baadt in een (toegegeven: tijdsgetrouwe) sfeer van plezante alternatievelingen op zoek naar bevestiging van hun alternativiteit. Dus? “Een interessant tijdsdocument” aldus galerijhouder en Stormram G.V. – die er een gewoonte van heeft gemaakt het nooit met mij eens te zijn. De nimmer om een eigengereid oordeel verlegen Jackie (die van de frituur vroeger) stelde onweerlegbaar: “Rommel, maar wel plezant om zien”.

Nu moet U weten: het tijdsgewrocht in kwestie was er een van de “tegencultuur” (later door de heer Jambon etymologisch misbegrepen) en de strijd van de Jonge Intellectueel tegen Het Gezag, bij voorkeur belichaamd door BOB’ers in uniform, ijverig zoekend naar “verdovende drugs” bij het “langharig werkschuwtuig”. Een cliché, maar één met groot waarheidsgehalte. En dus gold het adagium: if you’re going to Parnastival, be sure to wear etcetera. En daar begint mijn hippiesandaaltje te knijpen. I never believed in flowers, tenzij die “du mal” en die van “le malheur”.

Veel dichter bij wat ik mijn Lebensempfinden noem (hoe noem je zo’n beestje?), kwam ik amper één jaar na Parnas: een optreden van The Clash in Leuven en van Joy Division in Antwerpen en Ukkel. Het festival van “de levensvreugde” beperkte de vreugdemomenten tot seks, bier, dans, wiet, blues en, jakkes, het zachtere akoestische gitaarwerk. Natuurlijk zal ik dat als 17-jarige als een orgelpunt beleefd hebben, maar door de tweede visie ooit van de film overtuigt mij dat ik ofwel erg naïef ofwel zo zot als een orgel(punt) was.

De échte reden is, vrees ik, volgende tussentitel: NOSTALGIE IS NIET MEER WAT HET GEWEEST IS. Anders gezegd: le passé raakt mijn kouwe kleren niet meer, en “alternatief” durf ik al jaren niet meer te zijn in tijden van volle vermainstreaming en verkleutering. Leve de saaiheid, luidt mijn motto, en veel mensen vinden mij de verpersoonlijking ervan! Echter!! Daags voor het festival heeft de auteur van dit langdradig stuk een moment van transcendentale schoonheid beleefd, zo mooi dat het niet op pellicule kon vastgelegd worden. Na zware arbeid aan het podium (elke lichamelijke arbeid valt mij zwaar) verpoosde ik, zittend in het ondiep van het Kempisch kanaal.

Tussen het sleuren aan de obligate joint door viel mij de vuurrode avondzon op en ging mijn meditatief onderbewustzijn richting Benares (Varanasi heet dat nu). Dat Ganghesgevoel werd nog aangedikt door een voorbijdrijvend koeienkadaver, weliswaar in de vorm van leeg pakje La Vache qui Rit. De diepte van Nietzsches eeuwige terugkeer en Schopenhauers visie van de wereld als wil en (film-)voorstelling, daar had ik in de film toch een ietsepietsie van willen terugzien.

Te vergeven, maar niet de cruciale blunder, bondig samengepakt in de allitererende tussentitel GEEN GLIMP VAN GERDA, GODVERDOMME. Gerda, dat was, om haar naam niet te noemen, Gerda B*ck*rs uit het toen nog als verafgelegen beschouwde Hulshout, een feeërieke verschijning waarop ik mij meermaals letterlijk de tanden hebben stukgebeten (een anekdote die ik uit pure schaamte niet durf te vertellen). Het sneeuwblondje uit Hulshaat had als maten 90, 60 en 90! Nooit begrepen, overigens, waarom zij haar vrienden nummers gaf – ik was wellicht 000.

Swat, ondergetekende heeft de inmiddels 61-jarige (tenzij RIP heeft toegeslagen) GB voor het laatst gezien op, drie puntjes, Parnastival. Daar kreeg ze van mij in ruil voor één schamel bonnetje niet de gevraagde boterham met tahin, maar drie stokbroden, een pot tahin en nog een potje honing toe, kwestie van mijn Freudiaanse aanvalstactiek in origine te richten op het smaaksegment. To cut a very long story short: het brood bracht geen spelen teweeg.

Absoluut oninteressant om weten, maar ik zeg het toch, is hoe raar het lot toch is: GB kwam twee dagen voor de filmvertoning nog ter sprake bij een als dialoog vermomde monoloog van mij met een ex-dorpsgenote van haar, bekend als de eerste helft van de Annemiekes. Zij beloofde plechtig het script uit te werken van mijn volgende film, Whatever happened tot Gerda Beckers? In de Parnastivalfilm komt zowat iedereen in beeld, maar mijn (gewezen?) natte jeugddroom niet en ik, God save the Queen, gelukkig evenmin. En met één still, één stilleven van Gee had mijn filmhonger gestild geweest en kon ik Hametiaans afsluiten met: de rest is still(te). Nee, dus. Interessant tijdsdocument, dus. Vol levensvreugde, dus. Alsof die de jongste decennia al niet genoeg van de pretzenders spat.

FanOfGodSpeed

Categorieën
Woord

Poëzieweek 2021

De jaarlijkse Poëzieweek vindt volgend jaar plaats van donderdag 28 januari 2021 tot en met woensdag 3 februari. In de loop van de Poëzieweek willen we graag gedichten publiceren. Heb jij een gedicht geschreven voor de Poëzieweek, dan mag je dat hier doorsturen. Dat mag nog tot vrijdag 5 februari. Het thema van de Poëzieweek is ‘samen’.

Categorieën
Event Verhaal Woord
https://kortsluiting.wordpress.com/2020/08/23/reservatie/