Categorieën
Uncategorized

Keukengedicht

Een tekstje schrijven

Da’s het plan

Iedereen verbazen met wat ik kan

Maar kan ik het wel

Hier tussen de was

En tussen al wat gisteren was

En wat vandaag nog allemaal moet

Nochtans niks met dwingende spoed

Er slingert teveel rond in het hoofd

Wat het creatief denken dooft

Misschien eerst joggen en dan in’t bad?

Hoe doen de Nico Dijkshoorns dat?

Die zitten toch ook gewoon in hun keuken

Dus go with the flow en laat het gebeuren

Toch maar eerst koffie, of toch niet

’t is niet dat je haar naar binnen giet,

de inspiratie. Ze komt vaak van boven. 

Maar hier alleen voetstappen die storen.

En het huis dat ontwaakt veel te luid met lawaai

Met geeuwen als leeuwen. Een krijsende kraai.

De ‘chasse’ van ’t toilet lijkt de niagara

Mijn inspiratiebron in de sahara.

Ik wil een bureau met geluidsisolatie

En lichtbundelinval voor inspiratie.

Categorieën
Uncategorized

Een vrolijke noot

‘Als je iets leuks weet, stuur maar door,’ eindigde mijn Brusselse vriendin ons telefoongesprek.

De tweede coronagolf houdt haar uit haar slaap. Al twee dagen werkt ze aan een procedure om de vuile was volgens de regels op te halen bij haar moeder in het woonzorgcentrum.

Over alle uitstapjes die we gepland hadden hangt een dikke mist van twijfel.

Is dit veilig? Overleven we dit zonder eten en drinken? En op welk toilet zijn we nog welkom?

Draaiden ze de hele boel maar op slot. Dan konden we tenminste zonder twijfel thuisblijven.

En dan kon ze genieten van ‘de wijn van een goed jaar’ die haar man preventief al in huis had gehaald.

Het was duidelijk. Ze had nood aan een vrolijke noot, aan three little birds on her doorstep. Uit welk zoetgevooisd bekje ging deze onbekommerde melodie komen? Uit het repertoire van mijn partner die sinds zijn tijdelijke werkloosheid fluitend door het leven wandelt? Hij had me net gemeld dat de komkommers in de Colruyt van plaats waren veranderd. Jaja, komkommertijd. En vanmorgen kroop hij op handen en knieën over de vloer. Net een plukje okselhaar weggeknipt vanwege helemaal in de knoop. Nu was het ontsnapt en wie weet was het wel in mijn handtas gevallen die daar ergens rondslingerde. Van deze huis-tuin-en-keukenfratsen ging mijn vriendin niet vrolijk worden.

Dan maar weer eens het verhaal van de blote tuinkabouterin, bedacht ik.

In de Kempen een kijkcijferkanon, maar in het Brusselse vast en zeker tussen de mazen van het hoofdstedelijk nieuws geglipt.

Ik kopieerde de link en mailde hem door.

Toen zag ik dat ze me voor was geweest met een link naar een reportage over ene Wopke Hoekstra en hoe die in Nederland op een sympathieke én efficiënte wijze de touwtjes in handen houdt in volle coronatijd.

De verbouwereerde Louis met zijn tuinkabouterin verbleekte bij Hoekstra, en wellicht verstond mijn Brabantse vriendin geen woord van de ‘aangedane’ Louis.

Maar ze had altijd haar wijn nog van een goed jaar.