Categorieën
Beeldende kunst

Kennismaking Kempische Kunstenaar Nicole Gios

Nicole, wie ben jij? Waar voel je je thuis en wat is je band met de Kempen?

Geboren in Herentals heb ik mijn stek gevonden in Herenthout. Als Kempische pur sang ben ik dan ook een “complex product” van bescheidenheid en rechtvaardigheidsgevoel.

De typische Kempische verankering maakt dat ik meestal van simpele en sobere mensen hou. De stad fascineert me maar het hectische van de stad voelt ook onwennig.

Hoe heeft je thuisstreek of de Kempen je geïnspireerd?

Onrechtstreeks inspireren de Kempische mensen mij. Karakter, eigenheid, sterke persoonlijkheden zijn de essentie van mijn kleifiguren.

Hoe beschrijf je je kunst?

Realistisch. Met een doel. Ik vertaal een onderwerp dat me raakt naar een menselijke, imaginaire vorm. Mijn werk is een verhaal van de mens in al zijn aspecten, onverbloemd, realistisch, maar steeds een verhaal uit mijn verbeelding. Ik werk nooit naar model.

Wanneer voelde je de passie tot creatie?

Gans mijn leven heb ik me blijkbaar onbewust aangetrokken gevoeld tot het middel “klei” en de ongelooflijke mogelijkheden die dit medium biedt.

Na een carrière in het modecircuit, dicteerde mijn creativiteit mij als het ware in de richting van keramische sculpturen.

Ik ben autodidact en werk meestal “bezeten” en “euforisch” aan nieuwe beelden.

Wat is je drijfveer tot expressie?

Creativiteit, expressie, fantasie, boodschap, … en vooral de “must” om je goed te voelen om die dwang te uiten en de onrust bij de start van een nieuw beeld te kanaliseren.

Wie of wat heeft je kunst beïnvloed?

Het werk van José Vermeersch, Matteo Pugliese vind ik interessant en maakt me blij. Vroegere Afrikaanse reizen voeden mijn fantasie.

Hou je je vast aan zekere stijl of vrije creatie?

Vrije creatie is steeds bepalend in mijn werk. Ik werk altijd vanuit een gedachte, idee, fantasie, nooit naar een model of voorbeeld, toch kan ik niet ontkennen dat mijn eigenheid steeds weer naar voor komt in mijn beelden.

Speelt esthetiek een rol…..

Humor speelt vaak een bepaalde rol in mijn werk. Esthetiek in de zin van schoonheid heeft minder belang. Het doel, de idee of de gedachte primeert.

Hoe ervaar je limieten in je werkmateriaal?

Limieten zijn legio en ik haat ze! Ik moet rekening houden met het formaat van mijn beelden omdat de klei gebakken wordt in de oven. Ik maak graag tuinbeelden waardoor techniek en materiaal aangepast worden.

Hoe sta je tegenover kritiek?

Kunst maken is persoonlijk. Uiteraard kan niet iedereen mijn werk mooi vinden maar ik ben nogal koppig en zal mijn werk niet aanpassen aan de smaak van anderen. Kritiek is niet fijn, maar niet zo belangrijk, ik maak geen compromissen in mijn werk.

Is er een invloed van deze pandemie op je werk?

De beperking van corona op zich is niet van toepassing in mijn werk. De psychische druk door vrijheidsbeperking kan zich misschien wel onrechtstreeks vertalen in “donkere” kantjes.

Waar zijn je werkstukken te koop, op welke expo’s is je werk gerepresenteerd?

Jaarlijks kan je mijn meest recente werk bekijken in Lissewege (bij Brugge). Tijdens de zomermaanden staat dit dorp vol met sculpturen van een 100tal enthousiaste kunstenaars. Mijn beelden hebben ondertussen een vaste stek in de tuin van de pastorie.

Tijdens de zomermaanden kan je in Opdorp terecht voor een buitententoonstelling. Ook hier in een schitterende dorpskern het verzamelde werk van meerdere beeldhouwers.

Wat waren je favoriete stukken…heb je het moeilijk met ze los te laten?

Ik ben erg onzeker en moeilijk ten opzichte van mijn sculpturen. Mijn gevoelens zijn complex.

Ik kan een werk opzetten zonder afgelijnd idee, inspiratie loopt samen met het groeien van een beeld. Aan de basis van bijna elk beeld staat een menselijke figuur centraal met belichting van zijn onvolkomenheden.

Ik kan enthousiast zijn over een nieuwe sculptuur en naderhand twijfelen over datzelfde werk.

Erg maar waar : ik ben nooit echt tevreden over nieuw werk, het moet steeds “beter”.

Wat zijn je passies buiten kunst?

Zoals zo velen van ons hou ik erg van reizen.

Ik ben gek op het Griekse eiland Chios. Elk jaar, zo rond maart word ik onrustig en moet ik vertrekken naar mijn tweede thuis. Dit eiland en de Chioten hebben mijn hart gestolen.

Dit eiland is met zijn charmes mijn best bewaarde geheim.

Categorieën
Beeldende kunst

Kennismaking Kempische Kunstenaar Anita Fleerackers

We stellen vanuit Kortsluiting graag beeldhouwer en schilder Anita Fleerackers voor van Gierle, die met abstracte, betoverende beelden met prachtige soms gouden dan weer bordeaux patina de continenten veroverde. En tevens trouw bleef aan de Kempen zowel als mentor aan haar 4 kleinkinderen. Ze experimenteert recentelijk met moderne technieken voor het veroveren van nieuwe artistieke horizonten.

***

Wie ben jij? Waar woon je en is dat je thuisstreek? Is er een verschil tussen waar je woont en waar je je thuis voelt?

Mijn moeder gaf me de naam Anita, mijn vader gaf me de naam Fleerackers, ja ik ben een Fleerackers, dochter van Peer Sas (in de volksmond). Vijf broers en vijf zussen, een kroostrijk gezin noemde dat toen. Geboren in Tielen (Kasterlee) nabij de watermolen.

Sinds 1980 woon ik in Gierle (Lille) , mijn grote liefde gevolgd en dicht bij zijn werk (melkerij De Gier ) gaan wonen, wij waren toen al heel ecologisch ingesteld.

Hier voel ik me thuis, de aarde geurt er hetzelfde als in Tielen, de sterren fonkelen hetzelfde, de maan straalt s ’nacht hetzelfde, en de zon is er warmer dan toen in Tielen, maar dat kan ook aan de opwarming van de aarde liggen! En de mensen sluiten je in hun hart net als in Tielen.

Natuurgeweld//sfeerbeeld//Gierle// fotograaf//Anita Fleerackers

Heeft je thuisstreek of de Kempen je geïnspireerd? En hoe?

Wat me telkens weer inspireert is wat de natuur aanreikt, de geur van grond in de ochtend, paarden die dartelen in de wei, koeien die na een winterperiode op stal terug van hun vrijheid genieten buiten, een woeste stier die geen nabijheid tolereert.

De kleur van de natuur verrast me nog dagelijks. De vele tinten van blauw, grijs, rood oranje dit wanneer de zon haar kleurige dekentje opzij gooit s’ochtends en zich toedekt met haar kleurig dekentje s’avonds.

Vogels en bloemen , vooral nu tijdens de covid ben ik meer buiten dan binnen, werken in de tuin of gewoon genieten, nadenken, evalueren, positief blijven en uitkijken naar….

Sfeerbeeld Manege Gierle//Google//Fotograaf Anita Fleerackers

Hoe beschrijf je je kunst?

Met mijn beelden wil ik mensen laten genieten, genieten van de beweging die in mijn leven passeert. De kortstondige beweging van dans, Tango of Flamenco, een kortstondige beweging van een dartel paard, een te dolle stier. De kracht of de sierlijkheid vastzetten in klei, meestal zeer minimalistisch, soms iets meer maar meestal met minder. De kijker laten voelen waar het om gaat, de essentie, de beweging, het karakter.

In mijn schilderijen voer ik mensen mee naar een wereld vol kleur, impressies van de ochtendlucht, memories van kleuren in de natuur, herfst of uitbundige zomers, prille lentekleuren of koele winterkleuren. Je ruikt als het ware de natuur.

Foto// Detail abstract werk “Memories” olie op Antwerps linnen, 140cmx140cm , van Anita

Wanneer voelde je de passie om dingen te maken en vanaf wanneer kreeg die passie richting?

Reeds als kind voelde ik de passie om iets met aarde te doen, met de toen aangevoerde klei ,die diende voor het funderen van de nieuwe betonweg in onze straat, heb ik menig potje en asbakje gemaakt? Ik ging de hompen klei wassen in de rivier de AA nabij de watermolen. Daarna vormde ik potjes en asbakjes en liet ze drogen, ze hebben jaren op de vensterbank gestaan bij mijn ouders.

Toen reeds was de kunstwereld een wereld die me deed dromen. Hippoliet De Clerck,  familie langs vaders zijde  was directeur aan de kunstacademie in Mol. Af en toe, bv bij begrafenissen kwamen wij in contact met hem en de commentaren van mijn vader en zijn zussen achteraf spraken me steeds tot verbeelding, ik voelde een ongelooflijke vrijheid en begreep niet wat daar slecht aan zou kunnen zijn.

Sfeerbeeld//Blog//Jan Van Duppen

Wat is je drijfveer?

Mijn drijfveer is creëren, mensen laten genieten van mijn werk. Rustpunten creëren. Het is een drang die niet ophoudt, het is delen en houden van.

Wat wil je nog bereiken de volgende jaren?

Gewoon verder doen met wat ik doe, het is onwaarschijnlijk waar overal mijn werk naartoe is gegaan. Het gaat erom dat mensen het zien, herkennen en koesteren. Dat is graag gezien worden, bij mensen in hun leven mogen komen, mogen deelnemen.

Voor mij hoeft het niet in een museum, alhoewel dit jaar ik door twee musea gevraagd ben, één in Duitsland en één China. Ik bekijk dit nog en nu met Corona ligt alles stil, we zien nog wel.

Wie of wat heeft je kunst beïnvloed?

Mijn academische opleiding heeft zeker mijn kunst beïnvloed, daar heb ik technieken geleerd, kritisch leren zijn en begrepen dat een eigen stijl ontwikkelen noodzakelijk is eveneens als trouw blijven aan jezelf.

Na een periode aan DKO, academie van Turnhout ben ik overgestapt naar DKO academie in de Mutsaardstraat Antwerpen. De overstap naar Antwerpen kwam na een onaangekondigd bezoek van beeldhouwer Andre Proost, hij belde aan en zei dat hij mijn werk in de academie van Turnhout had gezien en indien ik als professionele kunstenaar wilde bestaan dat ik best naar DKO Koninklijke Academie voor Schone Kunsten in Antwerpen ging om mijn studie ’s af te maken.  

Databank Erfgoed Noorderkempen// Portret André Proost //Beeldhouwer reliëfs stadhuis//Archief Turnhout

Antwerpen is wereldwijd gekend om zijn kunstenaars en door daar te studeren gaan deuren voor je open. Hij sprak allicht uit ervaring.

Ik startte in de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten DKO Antwerpen, het jaar dat Antwerpen culturele hoofdstad van Europa was. In september was de hogeschool nog gesloten en daardoor kwam het dat ik gevraagd werd om in het atelier DKO te demonstreren hoe een beeld tot stand komt. Ik had heel wat bagage en een filmploeg uit Japan of China maakte een reportage over de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten Het was onmiddellijk een appreciatie voor mijn kunnen.

Foto//Anita in actie

In Antwerpen kreeg ik de aanmoedigingsprijs van de academie nl de prijs van het VRIKA, vrienden van de Koninklijke academie, dat is een zeer hoge erkenning want deze vriendenkring bestond uit gevestigde waarden in de kunstwereld.

Hou je je vast een aan zekere stijl of ben meer voor vrije creatie? Speelt esthetiek meer een rol in je creaties of een dieper verhaal en symboliek? Of beide?

Door mijn opleiding heb ik een eigen stijl ontwikkeld, zoals een schrijver zijn verhaal brengt. Ik laat de toeschouwer mijn kijk op de omgeving zien door mijn creaties. Ik laat ze kracht, kleur en beweging zie, ik wil ze laten genieten, en zo toegelaten worden in hun leefwereld.

Zijn er zeker limieten in je werkmateriaal waar je tegen gebost bent? Hoe kwamen die tot uiting?

Tja limieten, mijn carrière begon met limieten. We hadden pas een huis gekocht en ik wilde graag professioneel kunstenaar worden. Gelukkig kreeg ik vuurvaste stenen van mijn vader, hij had de oude hout-gestookte bakoven van bakker Van Heuckelom  in Kasterlee afgebroken, en hij mocht de stenen hebben als dank. Alhoewel hij me de stenen  schonk om een broodbakoven te bouwen, gebruikte ik deze om een keramiekoven te bouwen. Maar op de plaats waar de oven zou komen, stonden nog grote dennenbomen en die diende eerst te worden verwijderd.

Omdat mijn man een te drukke job had begon ik er zelf maar aan en op dag 1 had ik twee bomen uitgedaan met wortel en al , tja toen mijn man thuiskwam heeft hij me geholpen de andere bomen uit te doen en de houtoven te helpen bouwen hij was overtuigd dat ik het meende.

Maar hoe begin je aan een houtoven? Welk model bouw je? Hiervoor had ik van Gerda Steegmans, lerares aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten Turnhout, één van haar eindwerkboekjes gekregen, “Het bouwen van een houtoven”. Naar haar inzichten heb ik mijn eerste oven gebouwd.

Dan komt het erop aan om de oven te bakken, langzaam opstoken, constant bij blijven, hout toevoegen, temperatuur controleren etc. Zomer en winter,  zon of regen, zelfs bij sneeuw en menige keren aten we dan buiten bij het vuur van de oven.

Belangrijk was en is nog steeds, respect voor het materiaal! Klei kan je niet forceren want dan straft het je af, de klei moet droog zijn alvorens hij in de oven kan anders blijven er alleen maar stukjes over en kan je hopeloos gaan puzzelen. De klei wordt boos en ontploft in de oven als hij niet droog is. Wanneer ik toch ongeduldig was en de klei boos, was ik steeds boos op mezelf en niet anders. Vandaar dat ik altijd zeg, respect respect en nog eens respect!

Foto van contact Anita//Kunstenares Gerda Steegmans

Hoe sta je tegenover kritiek? Heeft kritiek je doen groeien in je kunst of eerder tegengehouden in enthousiasme?

Hoe ik tegenover kritiek sta, eigenlijk doet het me niets. Ik heb al zoveel meegemaakt en weet ondertussen dat er zoveel soorten mensen zijn als er mensen leven. Die het goed menen, die geven geen kritiek maar bouwen mee aan mijn carrière, de andere daar geef ik geen moer om. Er zijn kaas eters en confituur eters, trés simple!

Hoe heeft de Corona-pandemie invloed gehad op je werk?

Tja de Corona-pandemie. Die heeft me de eerste maanden wel van mijn sokkel geblazen. De pandemie heeft meer invloed op mijn financiën dan op mijn werk. Door mijn deelname aan vele internationale kunstbeurzen heb ik heel wat centen geïnvesteerd in beurzen die niet mogen doorgaan. Hopelijk gaan deze beurzen volgend jaar wel door zodat ik die centen kan recupereren. Ik heb gelukkig nog een tentoonstelling mogen hebben in de BIB van Tielen en in De Schuur in Gierle waarvoor dank aan de gemeentebesturen van Lille en Kasterlee.

Mijn man heeft een nieuwe website gemaakt en deze wordt internationaal zeer goed bezocht, zo krijg ik af en toe een mailtje met de vraag of ik een werk kan komen tonen. Dan richt ik mijn camionet in tot tentoonstellingsruimte en zorg ik voor een mini tentoonstellingske aan huis. Of het gevraagde werk wordt verstuurd, ik werk met een zeer professionele organisatie die mijn werk koestert en veilig op bestemming brengt.

Ook ben ik tijdens de corona gaan experimenteren en zijn mijn Sparkling ontstaan. Vertrokken van mijn originele beelden , bewerken op plexi waardoor de kracht van mijn vormgeving versterkt wordt en dat heeft gezorgt voor prachtige resultaten.

Sparkling Flashing Horse, 120cm x 80cm

Welke stukken zijn er van je te koop? Waar kunnen we je werk bewonderen en/of aankopen?

Mijn werken vind je op mijn website http//www.anitafleerackers.be onder de groep: prijsaanvraag kan je via mijn website prijs vragen, ik kom aan huis leveren op correcte en veilige manier; je kan betalen met de kaart of via overschrijving op mijn bankrekening.

Wat zijn je favoriete stukken waar je moeilijk afscheid van kan of kon nemen? Is werk waar je je ziel in gestoken hebt loslaten een uitdaging of geeft het eerder een positief gevoel?

Mijn nieuwe digi-plexi werken zijn echt verbluffend mooi. Ik heb onlangs een Crazy Bull verkocht en die is naar Spanje verhuisd. Het was moeilijk afscheid nemen maar het werkt louterend wanneer ik zie dat hij in goede handen is en gekoesterd wordt.

Op welke mijlpalen ben je werkelijk trots?

Ik ben echt trots op het feit dat mijn werk op alle continenten is verzeild geraakt en gewoon omdat ik mezelf trouw blijf. Die tonnen klei en liters verf verwerkt, nieuw leven gegeven en geadopteerd door zovele verschillende mensen.

Heb je nog andere passies buiten je kunst, zijn deze soms in conflict?

Mij tweede passie is mijn 4 kleinkinderen die ik regelmatig laat meewerken en meedenken in mijn atelier. Ze maken ook al knappe dingen. Daarnaast mijn tuin, groentetuin en bloementuin, een grote variatie. De bewoners, vogels, vlinders, egels, kippen en nu ook een bijenvolkje, ze hebben allemaal een plaats in mijn leven.

Wat is je zielsverhaal? Wat drijft je ziel voort?

Zielsverhaal: Geniet en zie naar wat je hebt, treur niet om wat je niet hebt!

Wat me drijft: Geloof in jezelf want in eerste instantie moet jij met jezelf leven, dan pas kan je met anderen leven en anderen ruimte geven om te leven.