Categorieën
Column Literatuur

Onvermijdelijkheid

Tijd verstrijkt. Gaandeweg volgt hoe dan ook het besef dat er een zeker eindpunt nadert, dat de afstand steeds dichterbij komt en dat we elkaar uiteindelijk niet meer zullen zien in dit leven.

We bevinden ons ergens vlakbij de fase dat elk contact tussen ons enkel nog een langgerekt afscheid is. Elke aanraking is een verdoken vaarwel geworden, je bent er nog, maar deze vervloekte droefheid heeft me al lang te pakken.

We delen als bewuste wezens allen dezelfde last, enkel de meest onwetenden vallen te benijden, want zij kunnen het verdriet ook langer blijven uitstellen.

Maar het einde is dus helaas een onvermijdelijkheid. Deze cyclus zal zichzelf blijven herhalen, het is niet anders, onze enige optie is uiteindelijk acceptatie.

Ik koester dan maar de gedachte dat ik niet langer meer in staat lijk om geheel onbezorgd te genieten van dit leven. Dat zelfs de momenten die ik destijds gewoon onbezonnen beleefde plots dieper dan ooit voorheen tot mij doordringen.

Ik zie dus enkel nog deze essentiële vragen tot mij roepen temidden deze chaos, en er is ook ergens een antwoord dat zich verschuilt in de schaduw.

Een schimmenspel, het onbevatbare nabij, de taal waarschijnlijk ver voorbij.

En ik troost me dan maar met de gedachte dat iedere wezen op deze aarde hetzelfde zal ervaren. De pijn en het verdriet die bij het verlies hoort, bij het verlies van al de tijd en al de kwaliteiten, van al de liefdes en al de dromen, van het leven zelve zowaar. En ik prent dan maar uw zijn in mijn gedachten, ik zal u laten leven totdat de dag komt dat ikzelf u opvolg.

En zo zijn we samen. Doorheen elke tijd vervlochten, weliswaar vervlogen voor het oog, maar toch nog nooit echt verdwenen.

Tim Van der Schraelen

Tim Van der Schraelen is een schrijver en video-artiest. Zijn werk is duister, psychedelisch en aangrijpend. Hij werkt samen met diverse bands en muzikanten, maar staat alleen ook zijn eigen mannetje.

Meer lezen? Check https://gootslaper.blogspot.com/