Categorieën
Event Muziek

EP Execute_One

Op vrijdag 7 mei om 20 uur stelt Kortsluiting trots de nieuwe EP ‘Execute_One’ voor van Bluenoid. De EP bevat vier tracks, met naast de titel track ‘Execute_One’, de al eerder uitgebracht tracks ‘Submotive’, ‘Trust in Me’ en ‘Sonique’. Goed voor 25 minuten pompende feel groovy techno.

De voorstelling van de EP gebeurt online met een dj-set van Bluenoid op Facebook. Zet de meubels langs de kant, schenk een Max Verstappen in en draai die boxen open. We zijn vertrokken!

Naar het event op Facebook!

Categorieën
Humor Muziek

Waanklank Records doet dik zijn goesting

Waanklank Records is een klinkende nieuwe naam in de platenbusiness. Klinkend? Jazeker, en zeker in de fictieve wereld van ijdele popsterren en opgeblazen superego’s. Want Waanklank is gewoon zelf een fictief label, eentje dat fictieve platen uitbrengt met fictieve nummers er op. Deze fictieve platenwereld ontsproot in april 2020 uit het reële hoofd van Stijn Van Wolputte, die sindsdien elke week een nieuwe fictieve track uitbrengt.

(Noot van de redactie: hier kan het platenlabel van Kortsluiting een serieus poepje aan ruiken!)

Wij doken op het virtuele web en namen via internetkabels contact op met Stijn van Waanklank, en dat bracht dit interview met zich mee.

Stijn, vertel eens wat meer over Waanklank Records?

Waanklank Records is een nieuw independent platenlabel, opgericht in 2020. Zoals de naam al enigszins aangeeft, worden er op het label slechts illusoire platen uitgebracht, en dan enkel nog singles. Elke week stuur ik een platenhoes – voor-en achterkant – naar een aantal vrienden, onder de Waanklank Records-vlag. Er verschijnen dus enkel hoezen, met op de voorkant een beloftevolle, zij het fictieve band met een al even fictieve single. De achterkant biedt dan weer plaats voor nonsensteksten en-gedichten in de traditie van bv. Lewis Carroll, slogans, korte verhalen, sketches voor verhalen,… Basisfilosofie achter dit alles: nonsens brengt hulp bij een gesloten wereldbeeld….

Hoe kwam je op dit idee?

De oer-oorsprong ligt eigenlijk in een boek dat ik jarenlang probeerde te schrijven. Ik bleef echter al te vaak vastzitten. Vanuit de gedachte dat goede ideeën eigenlijk interessanter zijn dan de volledige uitwerking van die ideeën, zoals schilder René Daniëls zei, begon ik delen van dat verhaal op te knippen in honderden stukjes. In die zin zijn veel van de Waanklank-hoezen “fragmenten uit een onvoltooide roman”, ook de titel van een tentoonstellingscatalogus van diezelfde René Daniels.

Dat idee werd nog versterkt door de gedachte achter Paul Valéry’s uitspraak “La marquise sortit à cinq heures”. Daarmee bedoelde hij dat veel romans veel opvulsel of banale informatie bevatten om het verhaal te vertellen. En zo vielen eigenlijk alle puzzelstukjes in elkaar: ik ben ook altijd zot geweest van het artwork van platen, concertaffiches,… Voeg daarbij mijn fascinatie voor muziek, bands, strips, absurdisme en nonsens, typografie, literatuur, grafisch design en kunststromingen van begin 20ste eeuw, industrieel erfgoed, de DIY-attitude van bands en labels,… en je hebt de perfecte Waanklank-mix. Een fictief platenlabel als Waanklank gaf me de vrijheid om al die dingen op een hoop te gooien.

Wat is je favoriete fictieve plaat die je al uitgebracht hebt? En waarom?

Een echte favoriet heb ik niet. Alle hoezen staan dan wel los van elkaar, maar door ze te verzamelen onder de Waanklank-Records-vlag vormen ze toch ook een soort eenheid, zoals iemand me ook zei. Zonder echt bezig te zijn met een aaneensluitend verhaal, wordt op de duur toch een soort van verhaal verteld. Het Waanklank-label staat zo voor iets, zoals ook mijn favoriete platenlabels dat telkens op hun manier dat ook deden, bv. Dischord (van onder meer Fugazi), Alternative Tentacles (Dead Kennedys bv), SST (Minutemen, Hüsker Dü,…), 2-Tone (Specials), reggaelabels als Studio One en Trojan,…

Dit gezegd zijnde, er zijn wel een aantal exemplaren die een speciale betekenis hebben, zoals de eerste Waanklank-release op naam van LTTRZTTR, waar op de achterkant ook Aorist de Dodo zijn opwachting maakt en bv. ook de hoes van Mordicus opgedragen aan een overleden vriend. Ik denk ook aan hoezen die opzichtig knipogen naar bestaande hoezen van favoriete bands, zoals die van De Groeten, die refereert naar mijn favoriete plaat, met name de eerste lp van The Clash of hoezen waar verschillende van mijn eerder vermelde fascinaties samenkomen, zoals bv. Het Nodige. Wat de achterkanten betreft heb ik het zelf wel voor de nonsensteksten met creaturen als de nefast en Aorist de dodo, maar ook kortere teksten waarbij de letters in elkaar overlopen zoals in Het Water Kraakt… En, omwille van de surrealistische baldadigheid, de sketches met Gramarm…

(lees verder onder de platenhoezen)

Naar welke release van Waanklank kijk je nu al uit? Wat mogen we daarvan verwachten?

Vooruitkijken doe ik niet te hard, ook omdat ik me probeer te houden aan één release per week, dat houdt de spanning er wat in. Zoals ik al zei, kan ik voor een deel van de hoezen putten uit eerder verzameld materiaal, maar meer en meer dienen zich ook compleet nieuwe ideeën aan. Ik heb voor mezelf wel een aantal doelstellingen bepaald, maar dat is geen absolute must. Als ik het beu ben, stop ik er gewoon mee. Die doelstellingen zijn eigenlijk gelieerd aan het aantal toeren per plaat – 45, 78 – of aan de duurtijd van cassetjes – 45, 60, 90,… Ik ben nu een jaar bezig, de eerste doelstelling – 45 45-toerenplaatjes – is dus al gehaald, op naar de 60! Die 45ste release gaf ook aanleiding tot een nieuw Waanklank-logo…

Op dit moment geef je enkel singles uit. Zijn er ook plannen voor een volledig album? Dubbel LP’s? Of zelfs concept albums?

Nee, daarvoor zijn er geen plannen. Het is net het medium van een singletje dat ik zo interessant vind. En charmant. Mijn favoriete genres – als ik even mag veralgemenen – zijn punk en reggae. Genres die bij uitstek geschikt zijn voor singles. Veel van die groepjes voelden de urgentie om een plaat te maken en brachten snel snel snel een single uit. Vaak hadden ze ook niet veel ander materiaal. Uit die singles sprak een grote dadendrang en specifieke dynamiek. Ik was vroeger ook zot van het maken van compilatie-mixtapes, met bijhorende ontwerpen voor de cassettedoosjes, waarmee ik dan de klasgenoten en cafévrienden tot vervelens toe lastigviel…

Zou je ooit voor een echte band een hoes willen ontwerpen?

Dat is niet de ambitie. Het ontwerpen van de hoes is een ding, maar het bedenken van bands, titels of teksten is minstens zo belangrijk. Dat zou al wegvallen als je met een echte band te maken hebt. Plus: ik ben geen ontwerper, geen tekenaar, geen muzikant, geen schilder, stilistisch niet bepaald een groot schrijver… Wel heb ik een aantal ideeën die ik de moeite waard vind om mee naar buiten te komen. Via Waanklank heb ik de volledige vrijheid om dat te doen op een eigen manier, zonder verplichtingen die je met echte bands wel zou hebben…

Stel, je krijgt carte blanche, met een onbeperkt budget Bitcoins, en we vragen je om een festival samen te stellen. Welke bands van Waanklank mogen niet ontbreken?

Meer nog, er staat al een Waanklank-festival op stapel. Op de achterkant van WKR 023 werd de affiche van Waanfest bekendgemaakt met bands als Hufter, De Wilde, Werkman, De Afgang, Eeuwige Groei, Oestergruis, met als top-of-the-bill Functioneel Naakt. Dat Waanfest staat gepland eind augustus. De affiche van Waanfest is overigens een knipoog naar de affiche van tot op heden nog altijd het beste festival ooit, namelijk Pukkelpop 1990 (met onder meer Buzzcocks, Mudhoney, Nick Cave, Rollins Band, The Cramps,…).

Stiekem zou ik op een festivalwei toch ook graag uit de bol gaan op “Sportende Schoorstenen Roken Langer” van Haarzak of op “Heiland Na Heiland” van De Concurrentie. Of meebrullen met “Een Goede Moordkeuze” van Afknapper!. En verder: luisteren naar Het Nieuws?

Voortschrijdende Inzichten? Staalslak schijnt live ook meer dan de moeite te zijn. Verder zou er toch zeker ook plaats moeten zijn voor een dartcore-band als Uw Lief, Mijn Moeder, een genre dat onder Waanklank Records tot volle ontbolstering is gekomen… En het is dan wel geen festival, maar een avond of radioprogramma met allemaal bands die ter inspiratie van Waanklank hebben gediend zou ook wel wat hebben.

Wij komen in ieder geval af! Bedankt voor het gesprek!

Categorieën
Muziek

Onder stroom

Bluenoid brengt ode aan Funeral Dress in de Week van de Belgische Muziek

De Herentalse producer Bluenoid brengt voor deze editie van de Week van de Belgische Muziek (van 8 tot 14 februari) een eerbetoon aan zijn stadsgenoten Funeral Dress met een techno-remix van hun punk classic Party On.

Vi.Be roept Belgische muzikanten op in de Week van de Belgische Muzikanten hun favoriete Belgische groepen en nummers te coveren. Voor Bluenoid was de keuze snel gemaakt, hij moest en zou het punk party anthem ‘Party On’ van Funeral Dress naar zijn techno-hand zetten. Een Facebook-berichtje naar Dirk van Funeral Dress volgde, en die gaf een ‘go’.

Maar waarom nu een technoversie van een punknummer? Die muziekstijlen liggen toch ver uit elkaar. Wellicht alleen daar al om zou Bluenoid de uitdaging aanpakken, maar er is meer. Net zoals in de hoogdagen van de punk er een kruisbestuiving was tussen punk en reggae (Check The Clash en zelfs The Police), blijven genres elkaar nu nog altijd beïnvloeden en verrijken. En dat is hier dus ook het geval.

De remix zelf dan, hoe kwam die tot stand? Tja, techno, dat is soms toch zoiets als wetten en worsten, daar wil je niet van weten hoe die gemaakt worden. Maar we willen toch graag een tipje van de sluier oprichten. Bluenoid haalde de oorspronkelijke track van Party On gewoon volledig uit elkaar gehaald, om die vervolgens via MIDI-tracks en samples van de oorspronkelijke track terug op te bouwen. Vergelijk het met een pointillistisch schilder die, iets na middernacht – met een spuitbus in de hand – een foto van Rembrandts De Nachtwacht opnieuw tot leven probeert te brengen op de muur aan het skateterrein aan het Stadspark.

Maar wat hoor je dan? Enkel de techno bass drum is een nieuw ingespeeld instrument. De rest van wat je hoort, komt op een of andere manier uit de oorspronkelijke track, en ging vervolgens door Bluenoids handen en laptop. Zo kwam ‘Party On (Atomic Dust Remix)’ puntje per puntje tot stand. En al zeggen we het zelf: de dansbaarheid is hoog, de techno zit goed, en ook de oorspronkelijke punk attitude is nog duidelijk aanwezig in het nummer.

Vooraleer het nummer online ging, stuurde Bluenoid het door naar Funeral Dress. Die waren zeer tevreden en stelde Bluenoid voor om nog een track onder handen te nemen. Die ging natuurlijk akkoord, maar daarover later meer!

Voor de volledigheid: Vi.Be roept muzikanten ook op om hun favoriete nummer live te spelen op de dorpel van hun huis, en dit op Valentijn. Omdat Bluenoid zijn apparatuur niet op de dorpel krijgt geplaatst, zal dit niet kunnen doorgaan. Maar hij heeft wel een filmpje van de track gemaakt, zodat iedereen op YouTube kan meegenieten.

Check ‘Party On (Atomic Dust Remix)’ on YouTube

#weekvandebelgischemuziek

#love #techno #music

#freebeerforthepunx

Categorieën
Muziek

De vlucht van de zwaluw

DC Swallow zegt u. Ja, DC Swallow. De ‘D’ staat voor Dave en de ‘C’ voor Cornwell, en die Swallow, dat is een zwaluw. Daar heb ik ooit de betekenis ook wel eens van geweten, maar die is verzwolgen in de zeeën van tijd en decadentie.

In 1807 schreef DC Swallow al in zijn blog dat het eens tijd werd dat hij zichzelf ‘toont’ aan de eventueel geïnteresseerde wereld. Hij loopt immers al heel zijn leven te ‘kunstenaren’ en te crëeren en te scheppen, maar heeft de vruchten van zijn brein nog maar zelden gedeeld met de medemensch. And slowly but surely komen de dingen samen.

Maar waarom DC Swallow op een website die schrijft over Kempense kunst met een hoofdletter? Wel, gewoon omdat de ondertussen al jaren in Gent vertoevende muzikant eigenlijk gewoon afkomstig is van Beerse, u weet wel, achter het koperfabriek tweede gracht links en daar moet ge het nog maar eens vragen.

Ik leerde Dave kennen in de nevelige jaren negentig toen ik als dichtende punkgitarist in een reggaegroep terecht kwam. Op een ochtend na een geweldig feest in een bos ergens, stond een jonge DC met een cassette in zijn handen aan onze auto, die net ingeladen was. Toffe pee, cassette in het deck en wat ik toen ontdekte was geniaal: stampende techno, gelaagde geluiden, muzikale waanzin, … het feest begon gewoon terug van voor af aan.

Enkele maanden later nodigde ik Dave uit voor een jamsessie, waar geloof ik ook zijn broer Vince – aka Zimbob, maar daarover later een artikel – op aanwezig was. Die jamsessie is de reden wellicht dat er in Vlaanderen destijds strengere geluidsnormen werden opgelegd, maar man, was dat legendarisch. Ik moet nog altijd lachen als ik daar aan terug denk.

Maar schone liedjes duren niet lang, en even later trok in mijn rugzak aan en trok de wijde wereld in, met als extra een extra lange mixtape van DC’s nummers, die me in de clubs in Singapore en Bali onmiddellijk een hele schare trouwe vrouwelijke volgelingen bezorgde. DC Swallow werd door de collega’s van de experimentele dubband Dubtales opgepikt en de rest is geschiedenis. De combinatie van dance en dub was een hit en met Dubtales toerde DC Swallow in Vlaanderen en Nederland. Hun naam en faam waren terecht groot. Dit succes kende een internationaal vervolg met Plastic Buddha en hun fantastische ‘Throwing stones in placid pools’.

In de jaren die volgde kwam ik Dave nog regelmatig tegen, vooral online. Hij was verkast naar Gent waar hij in zijn zolder muziek bleef maken, zonder enige toegift aan de commercie, quasi enkel en alleen met hardware keyboards en samplers, zonder al te veel vooraf geprogrammeer. Ene van de oude stempel, zoals we dat hier zeggen. Qua stijl is DC Swallow wat rustiger geworden tegenover zijn jonge jaren, maar muzikaal blijft hij heel uitdagend, en humoristisch. Check zijn dance-versie van ‘Laat ons een bloem’ van Louis Neefs anders eens.

Op YouTube en op SoundCloud laat hij regelmatig iets los, maar heel regelmatig is The Swallow niet. Maar als het er komt, dan is het goed, en zijn de vele fans blij en gelukkig. Onder die fans niet de minstens, zo weet ik dat Eduardo Delvino, de geniale producer van het Nanouchi Label, een grote fan is, en al jaren via allerlei slinkse omwegen Dave in zijn studio probeert te krijgen.

Zijn we al bij het einde? Ok, dan wil ik Dave nog even bedanken voor zijn vele jaren prachtige muziek. Ik hoop dat er stillekesaan eens iets wordt gedaan aan zijn voorspelling uit 1807. Dave, onze aandacht heb je al.

En allez, om het volledig te maken. Hier ook nog even de SoundCloud van DC Swallow …

… enjoy!

Niet voor watjes …
Categorieën
Muziek

Majestoso

Robin Verheyen, solo in de Kapel.

Foto: JLV, hergebruik mag mits Duvel

Vandaag stond saxofonist Robin Verheyen, bekend van zichzelf en van Taxi Wars, solo op de planken van de Kapel in Herentals. Inderdaad, solo, als saxofonist. Gedurfd dus. Robin werkt aan een nieuwe solo-plaat, blijkbaar zonder andere instrumenten, als we de aankondiging mochten geloven.

En dat deden we dus. Zodat we ineens ook kunnen toegeven dat we opnieuw geen titels kennen. Dus gaan we voor de sfeer. Die zat goed. De akoestiek in de Kapel is op zich al een monument en daar kerfde Robin Verheyen een dik uur lang zijn sax in. Een intense ervaring.

Het concert begon met een soort slangenbezweerderstrack die mijn innerlijke cobra liet ontwaken, deed rondspieden in mijn ontzielde brein, om die vervolgens te bedwelmen. Daarna ging het enkel maar bergop. Jazz die zich ontwikkelt terwijl je adem stokt. Muziek die zijn eigen orkest blijkt worden. Het geluid van een blaasriet dat droogt. De ijskast die meebromt in de maat, een koffielepel die op de juiste tel op de grond dwarrelt.

Een sax man die naar adem hapt.

Hoest …

… de ogen gesloten houdt.

Diepe, ruwe, zachte tonen … Robin Verheyen speelt misschien niet virtuoso, hij gaat gewoon voor majestoso. Telkens een nieuw track. Een nieuw geluid. Je voelt Miles David en John Coltrane meeknikken op de melodie. Je hoort achtergronden die er niet zijn, ruisende zeeën, zwoele feesten op Braziliaanse stranden, technobeats in clubs die om 4 ‘s nachts openen. Muziek die ademt.

Een sax heeft een orkest nodig, zegt men dan. Klopt niet, en Robin heeft gelijk. Hij trekt zich er gelukkig niet al te veel van aan. Komt schoon op tijd aan, met een proper hemd aan. Geen praatjes, enkel muziek. Geen welkom, geen bindtekst, en op einde een verlegen ‘dank je’ voor het daverende applaus van een volledig ingepalmd publiek.

Deze cool cat is een rasechte jazz man. Laat die soloplaat maar komen!

Categorieën
Humor Muziek Woord

File op E313 erkend als Unesco erfgoed

Een van de populairste tradities in de Kempen is natuurlijk de file op de E313. Ontstaan in de jaren zestig en gaandeweg aan populariteit gewonnen tot nu de dagelijkse samenkomst zelfs tot voorbij Herentals reikt en dit helemaal coronaproof!

Onlineradio Kempisch Kanaal doet daarom een oproep om deze traditie op te nemen worden in de UNESCO werelderfgoedlijst zodat deze nog voor generaties in ere blijft verder bestaan. Om deze actie kracht bij te zetten, zal het ook druk worden dit weekend op het Kempisch Kanaal, met mogelijks filevorming tot gevolg.

Wat vaart er allemaal rond dit weekend?

Op zaterdag 19 september speelt DJ Blue Man van 10 tot 12 uur live vanuit de Wolwinkel in Geel. Hij haalt zijn beste Japanse popparels, cumbiaaah!, ernstige reclamespots, dwarse fluiten, dwarse katten en afrobeat boven.

Van 12 tot 14 uur spelen DJ Toekanbaas en DJ Lorelei live vanuit de Toekan in Heist-op-den-Berg onder het motto “tussen de Cappuccino’s en de patatten”, niet te verwarren met “tussen de soep en de patatten” want soep serveren ze niet in Toekan.

Twee straten verder speelt Radio Storm vanop het zonneterras van De Living in Heist waar ze 11 kaarsen uitblazen. Van 14 tot 15 uur speelt Radio Ontspanje, een hete trip langs de fijnste Flamenco, Rumba,, Pop en Rock van Spanje. Van 15 tot 16 uur is het tijd voor een Tropical Indian Summer session with DJ D. Bardeure. Van 16 tot 18 uur komen we Radio Sanseveria tegen, van 18 tot 20 uur 2 Brothers on the 4th flour.

Kunde gij nog volgen?

Wellicht speelt dan van 22.15 tot 1 uur live vanuit cafe de Wolwinkel een nieuwe Winterland Indian Summer Set. Radio STORM goochelt met de seizoenen voor wie de bladeren al ziet vallen met een greep uit de Winterland podcast en een Indiaan bij zonsondergang. De aanleiding voor dit alles is het concert van Kameel in cc De Werft wat moet nabesproken worden bij nacht en ontij in cafe de Wolwinkel.

Op zondag 20 september speelt Radio Storm van 15 tot 17.30 uur in cultuurcentrum ’t Schaliken. Ze eren er Ronald Luyten, AKA DJ Witte Stilte. De man stierf 3 jaar geleden vrij plots en schonk zijn hebben en houden waaronder een collectie schilderijen aan het Jacob Smits Museum in Mol. In Herentals wordt hij nu herinnert met een EXPO in Art Center Hugo Voeten,

Van 20 tot 22.30 uur sluiten het weekend af met een livestream concert van ALP (solo) vanuit Cafe De Living. Voila dit volstaat, tot morgen!

(gepikt van Facebook en enigszins aangepast voor publicatie)

Categorieën
Muziek

Beauty Kills

Op 26 augustus speelde Lili Grace haar langverwachte concert in De Kapel in Herentals. De Krona had al enkele malen roet in het eten gegooid en dus moest er actie ondernomen worden, zeker met dat regenweer dat er vanavond verwacht werd. Dus riepen onze vrienden van Stormloop en De Kapel de weergoden aan, en kregen daarop plotsklaps hulp van projectontwikkelaar Eddy Hendrickx, ook eigenaar van De Kapel, die besloot eigenhandig een afdak boven het podium te bouwen. Bedankt, Eddy!

Het podium stond klaar, overdekt dus dankzij den Eddy, een uitstekende geluidsinstallatie, veel goei volk dat eindelijk nog eens buiten mocht. Het bier stond koud, iedereen was goedgezind. Het was dus wachten op Lili Grace. Het damesduo was mooi op tijd en deed wat het moest doen: half Herentals een fantastische avond bezorgen.

De redactie van Kortsluiting was massaal aanwezig, dus mogelijk verschijnt er een van de dagen nog wel een recensie met een totaal andere mening. Maar de mijne staat alvast als een huis: dit was een steengoed optreden. De dames deden ergens uitschijnen dat ze zenuwachtig waren, maar daar was nauwelijks iets van te merken. Ze stonden als een bakstenen huis te spelen, met een kelder vol soul, een living vol emotie en een zolderkamer vol rare toestanden.

De zussen hadden een piano, een cello, een hobo en wat percussie bij, een sampler, en een vracht aan effectpedalen waar The Edge zeker in geïnteresseerd zou zijn. Samen met mijn kameraad de fotograaf speelden we een spelletje. Wat hoor jij? Dat was een een raar spel. Ik ga even door onze chat …

  • My sister is my clock. In een van de eerste tracks laten de zussen zich als erfgenamen kennen van het jonge dEUS, dat zich in hun legendarische mini-EP als een van de meest vernieuwende bands uit Europa laat kennen.
  • Björk speelt ‘Brother, where art thou?’. Ok, geen commentaar.
  • Laïs voor punkers, maar eigenlijk bedoelen we met punkers ‘gevorderde kenners’. De dames zingen samen, hoog, laag, diep, door dik en dun. Zij steunt, zij gaat hoog, zij vangt op. Wie zingt wat? Zij weer?
  • Ricky Lee Jones – Ghostyhead – persoonlijke aantekening – niet opnemen in het verslag.
  • Slash op cello, twee madammen op synth. Een kippevelmoment. Een van de eerste hoogtepunten in de show. De zussen grijpen je vast in een kleine kelder en drukken je tegen een bezwete, betonnen muur. Mijn voeten gaan op de grond.
  • Dit is een geluid uit de die LP van Moloko. Do you like my thight sweater? Legendarische plaat, episch geluid, maar volledig eigen versie. Geen toegeving.
  • Are You Gonna Go My Way? Opnieuw op de cello? Paradise City, op de cello. Echt mevrouw de celliste, u speelt al onze ouwe rockers naar huis.
  • Durven we nog even verwijzen naar de Anarchistische Abend Unterhaltung? Ja, dus.
  • En die samenzang achter aan het optreden? Was dat Sinead O’FuckingConner??!! Ik word opnieuw fan van die ouwe zaag.
  • Dolly Parton met haar oude werk. Geweldig! Geen sarcasme. Gewoon geweldig.
  • Wat nog volgt: Ziggy Stardust, Waterschapsheuvel (Bright Eyes!!!), Swordfishtrombones meets the bazaar, Ry Cooders Paris Texas, …
  • Apocalyptica?

Op muzikaal vlak zit Lili Grace met dit soort invloeden natuurlijk in marmer gegoten. Ze doen hier volledig hun eigen ding mee en laten inspiratiebronnen waar ze thuis horen: achter slot en grendel achterin je geheugen. Toch een zeer kleine kritische, maar eigenlijk opbouwende noot: Lili Grace speelt songs, met een intro, strofe, refrein en een outro. Dat mag, geen probleem. Maar een tweetal keer trapt het duo volop de gaspedaal in en laat zich eens goed gaan. Dat waren voor ons de topmomenten van het concert, de dames die buiten de lijnen begonnen verven. Dus tip: laat jezelf wat meer los, daar zit nog gigantisch veel ruimte, zeker met dat muzikale talent van het duo.

En dan stoppen ze ineens met spelen? Na dik een uur beklijvend aan ons vel te hangen? Gelukkig zit de bomma achterin en riep luidop om een bisnummer. De rest van het publiek gaat unaniem akkoord en de zussen gooiden er nog een zware rave-beat achterna. Eindigen in schoonheid noemen ze dat in de Kempen.

Een van de dagen komt de LP van Lili Grace uit, geproduced door Orson Wouters van Transistorcake. Ik zou zeggen, volg ze nu al op Spotify en check hun shows als ze in de buurt zijn.

Foto’s: XTof

Tekst: JLV

Categorieën
Beeldende kunst Event Fotografie Humor Literatuur Muziek Poëzie

OXOtocine coronaproof

OXOT, de sociaal gevoelige kunstenorganisatie uit Westerlo, heeft van het gemeentebestuur van Westerlo toestemming gekregen om haar jaarlijkse OXOT-happening OXOtine te organiseren. De organisatie voldoet aan alle maatregelen in de zogenaamde Covid Event Scan: looplijnen, mondmaskerplicht bij verplaatsingen, zones voor elke bubbel, maatregelen rond hygiëne, handhaving geluidsnormen, …

Het binnenplein biedt zo plaats aan honderd zittende bezoekers. Rechtstaan of tooghangen mag niet. Als u langs komt, dan stelt u vooraf uw bubbel samen. U kunt zitten aan tafels van 2, 4 of 6 personen. Zit de boel vol, dan moet u wachte. Dat kan met een drankje op de binnenkoer van de buren van Westelfolk (merci!), waar het ook aangenaam vertoeven is. Voor het optreden van vrijdag kan je niet meer reserveren, dat is volzet.

Het programma van OXOtocine is zoals elk jaar indrukwekkend: 

Vrijdag 28 augustus

• 20.30u: Vernissage Expo (welkomswoord)
• 21.00u: Poetry: Danny Smolders (huisdichter)
• 21.30u: Bert Joris (trompet), Jos Machtel (bas), Ewout Pierreux (el. piano) & Jesse Dockx (drum) – VOLZET
• 23.00u: Model2020 (jazzy tunes)

Zaterdag 29 augustus

• 14.00u: Start Expo
• 16.00u: The Yummy Mouths (pop)
• 17.00u: Barabanda (Diests percussiegeweld)
• 18.00u: Didi de Paris (spoken word)
• 18.45u: Barabanda (Diests percussiegeweld)
• 20.00u: Dries (singer songwriter)
• 22.00u: Savoir-Vivre (funk & soul)
• 23.30u: Blue man (blue man’s vintage global relaxiness)

Zondag 30 augustus

• 14.00u: Start Expo
• 16.00u: Casus (pop)
• 17.00u: Poetry
• 17.30u: Riquens 16 (rap)
• 18.30u: Erik Vlaminck (leest voor uit ‘Brieven van Dikke Freddy’)
• 19.00u: Spielmann (bluesrock)
• 20.30u: Prijsuitreiking: Kunstwedstrijd OXOt 2020
• 21.00u: Trio Griff (folk)
• 22.30u: Svekke (Svekke’s easy beats & chilly tunes)

Allen daarheen!

Categorieën
Muziek

Gentse Cocktail met Kempische twist

Laat u niks wijsmaken, de Gentse band Transistorcake heeft serieuze roots in de Kempen, en zeker in Herentals. Heel wat lokale technoheads herinneren zich de optredens van producer Orson Wouters in het lokale jeugdhonk. Samplers, keyboards en gigantische boxen op het podium, met daarachter twee huppelende zestienjarige die de boel kapot speelden.

Later leerden we Orson zijn rustiger kant zien, met Sleepers’ Reign, toen die Humo’s Rock Rally overrompelden. Orson zijn werk was gelanceerd en hij ging zich met Transistorcake terug wat meer op dansbare muziek richten. Vorig jaar kwam het eerste album uit: Future Plans. En nu is er een vervolg: ‘Cocktail EP’, electronisch muziek die flirt met pop.

En wat vinden we nu eigenlijk van de Cocktail EP? Momenteel klinkt hij door de hoofdtelefoon, terwijl ik sip van een Wodka Lemon (1/3 wodka, 1/3 suikerwater en 1/3 limoensap, maar dat terzijde). Volle, vette sound, achterover geleund tegen een overvolle toog, speels, … en dan grijpt hij je bij de ballen. Dit misstaat niet op een herwerking van Miami Vice, is een vreemde link die in ons opkomt, en we sippen nog eens van onze vodka.

Ondertussen gebeurt er van alles op de achtergrond, en dat wordt alsmaar grappiger. Dan rare geluiden, wat staat er te wachten. De stilte. Opgepikt door die vette bas. We zijn weer vertrokken. Even sippen, bijtanken. Iemand slapt. Er klinkt iets subtiels tegen de maat, en dat neemt alles over. Waar is die bass?

Oei, ze is terug. Nog vreemder als daarnet. En we zijn nog maar drie minuten ver. Dacht ik. Effe zappen, wou ik zeggen, maar blijkt dat we al drie nummers ver zijn. Volop verrassingen, fijne sounds, ritmewissels, raar toeren, ademruimte …

Ik zou zeggen: tijd voor een cocktail!

Categorieën
Muziek

Nieuwe plaat voor Bluenoid

PERSMEDEDELING

Ja, we zijn blij. Allez, de Jef toch al zeker. Het Braziliaanse dance label Industry Of House bracht onlangs de EP ‘Abstractive’ uit. De openingstrack van de EP is ‘Do You Want It’ van Bluenoid, waar Jef aan de knoppen zit. Internationale erkenning dus voor een dichter op pensioen, die zich omschoolde tot muziekproducent. Gekker moet het niet meer worden, zou ons moeder zeggen.

De EP ‘Abstractive’ is te beluisteren via Spotify en dj’s kunnen de tracks via hun Beatport-account binnenhalen. Naast Bluenoid vind je nog tracks van Hard Mix, Ray Briones en Nilton Fatore. De muziek is techno, tech house en house, dus luid en dansbaar. Op ‘Do You Want It’ hoor je een sample van Jef die de zin uit de titel uitspreekt. De track zelf is materiaal voor de heetste dansvloeren

Doe dus je ding en zoek de EP op. Draai hem loeihard door de boxen, sip van je gin tonic en beweeg dat lijf. Ken geen genade voor de muurbloem, zij zoekt de eenzaamheid zelf op. Dans & geniet!

🙂 Abstractive op Spotify

🙂 Abstractive op Beatport