Categorieën
Column

De raketten van ‘den Challenger’


Ik zapte afgelopen woensdagavond even naar die geplande lancering van SpaceX. Ik vond het even boeiend als paalzitten op het Zilvermeer. Mijn gedachten flitsten meteen naar de Challenger. Nee, niet dat ruimteveer. Het was immers ook de naam van een schimmige discotheek in het bosgebied op de grens van Beerse en Gierle. Vandaag de dag heet het The New Challenge en is het een propere taverne met B&B. Maar dat was eind vorige eeuw anders. Toen gingen daar volgens de kleine geschiedenis heel wat mensen van de grond en werden er aardig wat raketten afgeschoten. Ik belandde er ooit tijdens een vrijgezellenavond. Een kameraad probeerde aan de toog een sigaret aan te steken. Meteen rolden zes overrijpe vrouwen vechtend over de dansvloer. Tot nummer zeven plots een ‘allumeur’ voor zijn verbaasde snoet hield. Of die dag toen ik afzwaaide als soldaat-milicien. De laatste stop was Challenger. Een sympathieke dame bracht me naar huis omdat ik in het bos dreigde te verdwalen. Een paar dagen later zat ze samen met haar man aan tafel in een plaatselijke tennisclub. “Bedankt voor die avond in ‘den Challenger’”, zei ik vriendelijk. Ik geloof dat het koppel daarna vier jaar in relatietherapie is geweest.


Enfin, helemaal nuchter en met een compleet vrij geweten zat ik op 28 januari 1986 voor de tv. Ik moest het even opzoeken, het was een dinsdagavond. Het ruimteveer Challenger stond op Cape Canaveral
klaar om de ruimte in te vliegen. Ruim een minuut na de lancering gebeurde het drama. Alle zeven bemanningsleden kwamen om. Ik weet het wel, daar valt absoluut niet mee te lachen. Toch moet ik het
volgende even meegeven toen de beelden binnenkwamen. “Den Challenger is ontploft!”, riep ik in de living uit. Moederlief panikeerde niet en bleef in de keuken ijzig kalm. “Amai, chance dat die in de
week dicht is.”

Dominique Piedfort

(Deze column verscheen op zaterdag 30 mei in GVA. We kregen toestemming van Dominique om te herbruiken.)

Dominique Piedfort (oorspronkelijk uit Beerse) is journalist voor Gazet Van Antwerpen, maar schreef ook voor VI.BE, De Morgen en de VRT.

Dominique is ook begeesterd muziekliefhebber en staat in de Kempen bekend als ‘de man die dEUS echt ontdekt heeft’.

Dominique houdt van humor, soms wat zwartgallig, maar altijd grappig. En met een hart voor zijn geboortestreek.

Categorieën
Poëzie

Zonder titel

als de nacht mij toedekt
kan ik kijken zonder ogen
spreken zonder woorden
en zingen zonder stem

als de nacht mij toedekt
zie ik sterren in de zon
hoor ik stemmen in de stilte
en vlinders in de mist

als de nacht mij toedekt
kan ik vliegen door het water
zweven door het vuur
en zwemmen in de wolken

als de nacht mij toedekt
kan ik proeven van m’n pijn
houden van m’n tranen
en sterven
zonder dood te gaan

Kris Flameng

Kris Flameng (oud-Turnhout) is muziekpedagoog en -therapeut en was nascholingsdocent voor leerkrachten en lesgever bij de voortgezette lerarenopleiding aan twee Vlaamse hogescholen. Als auteur schreef hij een handvol muzische werken voor de basisschool en verwezenlijkte een tiental cd’s ten dienste van het onderwijs.

Naast zijn pedagogisch werk schrijft hij muziek en teksten voor theater,
musical en ballet. Hij schreef en bewerkte verschillende kindermusicals, waaronder een eigen versie van het Reinaertverhaal (tekst &muziek). Hij was drijvende kracht achter verscheidene kleinkunstprojecten en schreef teksten en muziek. Hij gaf begin 2012 zijn eerste dichtbundel uit : ‘Laat Licht’. In december 2015 verscheen een tweede bundel ‘Nieuwe Nevels’, die
opgevolgd werd door een eerste roman: ‘Gin tonic & droge worst’.

Zijn derde dichtbundel ‘Bij kaarslichte dag’, verscheen begin 2020. Soms maakt hij foto’s die met zijn gedichten gecombineerd worden.

Meer informatie: http://www.peperbusvzw.be

Categorieën
Column Literatuur

Onvermijdelijkheid

Tijd verstrijkt. Gaandeweg volgt hoe dan ook het besef dat er een zeker eindpunt nadert, dat de afstand steeds dichterbij komt en dat we elkaar uiteindelijk niet meer zullen zien in dit leven.

We bevinden ons ergens vlakbij de fase dat elk contact tussen ons enkel nog een langgerekt afscheid is. Elke aanraking is een verdoken vaarwel geworden, je bent er nog, maar deze vervloekte droefheid heeft me al lang te pakken.

We delen als bewuste wezens allen dezelfde last, enkel de meest onwetenden vallen te benijden, want zij kunnen het verdriet ook langer blijven uitstellen.

Maar het einde is dus helaas een onvermijdelijkheid. Deze cyclus zal zichzelf blijven herhalen, het is niet anders, onze enige optie is uiteindelijk acceptatie.

Ik koester dan maar de gedachte dat ik niet langer meer in staat lijk om geheel onbezorgd te genieten van dit leven. Dat zelfs de momenten die ik destijds gewoon onbezonnen beleefde plots dieper dan ooit voorheen tot mij doordringen.

Ik zie dus enkel nog deze essentiële vragen tot mij roepen temidden deze chaos, en er is ook ergens een antwoord dat zich verschuilt in de schaduw.

Een schimmenspel, het onbevatbare nabij, de taal waarschijnlijk ver voorbij.

En ik troost me dan maar met de gedachte dat iedere wezen op deze aarde hetzelfde zal ervaren. De pijn en het verdriet die bij het verlies hoort, bij het verlies van al de tijd en al de kwaliteiten, van al de liefdes en al de dromen, van het leven zelve zowaar. En ik prent dan maar uw zijn in mijn gedachten, ik zal u laten leven totdat de dag komt dat ikzelf u opvolg.

En zo zijn we samen. Doorheen elke tijd vervlochten, weliswaar vervlogen voor het oog, maar toch nog nooit echt verdwenen.

Tim Van der Schraelen

Tim Van der Schraelen is een schrijver en video-artiest. Zijn werk is duister, psychedelisch en aangrijpend. Hij werkt samen met diverse bands en muzikanten, maar staat alleen ook zijn eigen mannetje.

Meer lezen? Check https://gootslaper.blogspot.com/

Categorieën
Fotografie Poëzie

Handwerk

Ten einde haar versomberd hart
Beter te doen uitkomen
Leed zij onder
Haar zenuwen en iets
Waarvoor zij kracht
Had verzameld en opgebruikt

Deze eenzame krachten dragen
Kon zij niet meer

Elk zijn eigen leed en toch hetzelfde
Zich voortslepen
Dezelfde last dragen,
Maar nooit kunnen afwerpen.

Tom Horemans

Tom Horemans brengt het diepste van zichzelf naar boven. Dat doet hij niet enkel via tekst, maar ook via fotografie en de combinatie tussen beiden.

Check hem op

Flickr: https://www.flickr.com/people/tomhoremans/

Instagram: https://www.instagram.com/thoremans/

Categorieën
Column

Literatuur tegen de muur

Breng de literatuur terug, Jef. Breng de letteren terug in je leven. Praat met je mooie woorden, en zwijg over de vermoorden. Praat alsof je leven er vanaf hangt, praat alsof je het nooit ooit van tevoren deed. Vergeet je vragen over het huilende kind in je ziel en stort je op elke nieuw ontdekte bar. Gratis drank voor de dichters! Scandeer het bevel naar de buitenwacht en lach, lach zoveel je kan.

Zet de literatuur tegen de muur en neem geen gevangenen. Verwacht geen oordeel en vraag geen respijt. Sluit je ogen en val aan, laat je achterover van de berg vallen en rol je noodlot tegemoet. Toon geen angst en pulk grassprieten uit die bezweette reet, als je ooit nog beneden kom. Kijk omhoog en tel de straatlichten. Vergeet de sterren, achter hun industriële lichtkoepel. Laat ze rusten, laat ze doven, laat ze.