https://kortsluiting.wordpress.com/2020/08/23/reservatie/
Categorieën
Muziek

Majestoso

Robin Verheyen, solo in de Kapel.

Foto: JLV, hergebruik mag mits Duvel

Vandaag stond saxofonist Robin Verheyen, bekend van zichzelf en van Taxi Wars, solo op de planken van de Kapel in Herentals. Inderdaad, solo, als saxofonist. Gedurfd dus. Robin werkt aan een nieuwe solo-plaat, blijkbaar zonder andere instrumenten, als we de aankondiging mochten geloven.

En dat deden we dus. Zodat we ineens ook kunnen toegeven dat we opnieuw geen titels kennen. Dus gaan we voor de sfeer. Die zat goed. De akoestiek in de Kapel is op zich al een monument en daar kerfde Robin Verheyen een dik uur lang zijn sax in. Een intense ervaring.

Het concert begon met een soort slangenbezweerderstrack die mijn innerlijke cobra liet ontwaken, deed rondspieden in mijn ontzielde brein, om die vervolgens te bedwelmen. Daarna ging het enkel maar bergop. Jazz die zich ontwikkelt terwijl je adem stokt. Muziek die zijn eigen orkest blijkt worden. Het geluid van een blaasriet dat droogt. De ijskast die meebromt in de maat, een koffielepel die op de juiste tel op de grond dwarrelt.

Een sax man die naar adem hapt.

Hoest …

… de ogen gesloten houdt.

Diepe, ruwe, zachte tonen … Robin Verheyen speelt misschien niet virtuoso, hij gaat gewoon voor majestoso. Telkens een nieuw track. Een nieuw geluid. Je voelt Miles David en John Coltrane meeknikken op de melodie. Je hoort achtergronden die er niet zijn, ruisende zeeën, zwoele feesten op Braziliaanse stranden, technobeats in clubs die om 4 ‘s nachts openen. Muziek die ademt.

Een sax heeft een orkest nodig, zegt men dan. Klopt niet, en Robin heeft gelijk. Hij trekt zich er gelukkig niet al te veel van aan. Komt schoon op tijd aan, met een proper hemd aan. Geen praatjes, enkel muziek. Geen welkom, geen bindtekst, en op einde een verlegen ‘dank je’ voor het daverende applaus van een volledig ingepalmd publiek.

Deze cool cat is een rasechte jazz man. Laat die soloplaat maar komen!

Categorieën
Uncategorized

Troubadour boven de stoof

Als zanger van de band The Doors is hij alom gekend. Althans door de oudere jeugd onder ons, want voor de huidige jeugd is The Lizard King oftewel Mr. Mojo Risin’ het equivalent van een fresco op een witgekalkte muur en doen de aliassen van Jim Morrison even vreemd aan als de aanblik van een Indische sari in een Vlaams straatbeeld. Zelf moet ik toegeven dat zijn met wolvlokking gevulde hippie outfit ook van voor mijn tijd is. En ik zijn liederen enkel van vinyl, cassette en Youtube ken. Desalniettemin is het genre van psychedelische, hard- en bluesrock van The Doors een onontbeerlijk iets voor elke muziekliefhebber. Alleen al ter loftuiting voor de tekstschrijver en dichter die Jim Morrison was. Over de doden niets dan goeds. 

Maar eerlijk is eerlijk, Mr. Mojo Risin’ kon bijwijlen een asociale Mr. Klojo zijn waar geen bestuurder nog vat op had. Jim Morrison raamde dat zijn escapades even sappig zouden gesmaakt worden als een verse ananas, maar de katholieke Amerikaanse autoriteiten proefden enkel het zure ervan. Geen enkel kerkelijke rite schrijft overmatig drank- en druggebruik en het daarbij horende obsceen gedrag voor. Nog liever bonden ze hem vast aan een eenzame boom ergens op een glooiende heuvel rond Minsk. 

Voor zijn fans toonde Jim Morrison zich als een troubadour die met krachtige bezieling over de diepste kwalen van zijn gemoed zingt. Met een ego dat bereid is om door elke vrouw zijn wangen te laten aflikken. Dat is het zichtbare gedeelte. Dat is wat hij liet zien. Maar wat met de diepste kwalen van zijn gemoed? Misschien moest erover gezongen worden omdat hijzelf niet de jus had om er iets anders mee te doen. Misschien deed hij dat zingen met een krachtige bezieling als was hij een Afrikaans land dat gebukt gaat onder een tropisch klimaat waarin tussen grote droogte en zware regenval geen middenweg te kiezen is. 

Wat er ook van zij, Light my fire is allang uitgeblust. Om dan boven de restanten van wat ooit een stoof is geweest terecht te komen. Hà!

Lizzy Dizzy

Categorieën
Column Event Humor

Parnastival: gedemptevaarststock

Of all the culturele centra in all of the world, I had to walk into ’t Schaliken. Daar werd vorige zondag, in het kader van herinneringsmomenten aan Ruwe Ronald Luyten aka De Witte Stilte de film van het Parnastival, een eendaags muziekfestval uit de Moderne Tijd (1976) vertoond.

Aan die prent over het “Woodstock aan de Gedempte Vaart” heeft, oneer wie oneer toekomt, ondergetekende een piepklein beetje meegewerkt in de vorm van geluidsassistent: de knopkes Record en Play van de cassetterecorder, destijds een staaltje spitstechnologie, op het juiste moment indrukken. Laat nu juist de geluidsband van de film overduidelijk de zwakste schakel van het geheel zijn en (niet alleen, edoch) mea maxima etcetera.

Ruim 70 gemaskerde weemoedigen, voor het merendeel mensen die al vergeten zijn dat ze Abraham/Sarah al hebben gezien, woonden het Evenement bij. Kurkdroge, maar noodzakelijke info: Parnas was een alternatieve jongerenorganisatie die ook (wereld-)winkel speelde en die mede werd opgericht door voormelde Ruwe en regisseur Mark Pelsmakers.

De “Pels” al een kwarteeuw niet meer onder ons, was met Parnastival aan zijn langspeelfilmdebuut toe en dat zie je dan ook. Na de eindgeneriek deelde mijn volautomatisch notitieboekje het volgende mee: de film volgt de voor concertprenten geijkte chronologische formule (het idee, de opbouw, de uitvoering, de aftermath) niet en dat komt de cohesie niet ten goede, het schrijnend gebrek aan beeldmateriaal wordt opgevuld door leuke, maar niet ter zake doende Dikke en Dunne-fragmenten, het idee van synchroniciteit tussen beeld en klank wordt constant uitgelachen, de namen van de bands zijn (bewust) altijd verkeerd, de humor is nog meer belegen dan mijn oude kaas en het feit dat het zonlicht die dag wel erg fel scheen is nog geen reden om gedurig het overbelichte op te zoeken.

Het meest opmerkelijk is de volslagen afwezigheid van wel gesprek/interview dan ook. Zou nochtans leuk zijn geweest, bedenk ik me dan. Het geheel baadt in een (toegegeven: tijdsgetrouwe) sfeer van plezante alternatievelingen op zoek naar bevestiging van hun alternativiteit. Dus? “Een interessant tijdsdocument” aldus galerijhouder en Stormram G.V. – die er een gewoonte van heeft gemaakt het nooit met mij eens te zijn. De nimmer om een eigengereid oordeel verlegen Jackie (die van de frituur vroeger) stelde onweerlegbaar: “Rommel, maar wel plezant om zien”.

Nu moet U weten: het tijdsgewrocht in kwestie was er een van de “tegencultuur” (later door de heer Jambon etymologisch misbegrepen) en de strijd van de Jonge Intellectueel tegen Het Gezag, bij voorkeur belichaamd door BOB’ers in uniform, ijverig zoekend naar “verdovende drugs” bij het “langharig werkschuwtuig”. Een cliché, maar één met groot waarheidsgehalte. En dus gold het adagium: if you’re going to Parnastival, be sure to wear etcetera. En daar begint mijn hippiesandaaltje te knijpen. I never believed in flowers, tenzij die “du mal” en die van “le malheur”.

Veel dichter bij wat ik mijn Lebensempfinden noem (hoe noem je zo’n beestje?), kwam ik amper één jaar na Parnas: een optreden van The Clash in Leuven en van Joy Division in Antwerpen en Ukkel. Het festival van “de levensvreugde” beperkte de vreugdemomenten tot seks, bier, dans, wiet, blues en, jakkes, het zachtere akoestische gitaarwerk. Natuurlijk zal ik dat als 17-jarige als een orgelpunt beleefd hebben, maar door de tweede visie ooit van de film overtuigt mij dat ik ofwel erg naïef ofwel zo zot als een orgel(punt) was.

De échte reden is, vrees ik, volgende tussentitel: NOSTALGIE IS NIET MEER WAT HET GEWEEST IS. Anders gezegd: le passé raakt mijn kouwe kleren niet meer, en “alternatief” durf ik al jaren niet meer te zijn in tijden van volle vermainstreaming en verkleutering. Leve de saaiheid, luidt mijn motto, en veel mensen vinden mij de verpersoonlijking ervan! Echter!! Daags voor het festival heeft de auteur van dit langdradig stuk een moment van transcendentale schoonheid beleefd, zo mooi dat het niet op pellicule kon vastgelegd worden. Na zware arbeid aan het podium (elke lichamelijke arbeid valt mij zwaar) verpoosde ik, zittend in het ondiep van het Kempisch kanaal.

Tussen het sleuren aan de obligate joint door viel mij de vuurrode avondzon op en ging mijn meditatief onderbewustzijn richting Benares (Varanasi heet dat nu). Dat Ganghesgevoel werd nog aangedikt door een voorbijdrijvend koeienkadaver, weliswaar in de vorm van leeg pakje La Vache qui Rit. De diepte van Nietzsches eeuwige terugkeer en Schopenhauers visie van de wereld als wil en (film-)voorstelling, daar had ik in de film toch een ietsepietsie van willen terugzien.

Te vergeven, maar niet de cruciale blunder, bondig samengepakt in de allitererende tussentitel GEEN GLIMP VAN GERDA, GODVERDOMME. Gerda, dat was, om haar naam niet te noemen, Gerda B*ck*rs uit het toen nog als verafgelegen beschouwde Hulshout, een feeërieke verschijning waarop ik mij meermaals letterlijk de tanden hebben stukgebeten (een anekdote die ik uit pure schaamte niet durf te vertellen). Het sneeuwblondje uit Hulshaat had als maten 90, 60 en 90! Nooit begrepen, overigens, waarom zij haar vrienden nummers gaf – ik was wellicht 000.

Swat, ondergetekende heeft de inmiddels 61-jarige (tenzij RIP heeft toegeslagen) GB voor het laatst gezien op, drie puntjes, Parnastival. Daar kreeg ze van mij in ruil voor één schamel bonnetje niet de gevraagde boterham met tahin, maar drie stokbroden, een pot tahin en nog een potje honing toe, kwestie van mijn Freudiaanse aanvalstactiek in origine te richten op het smaaksegment. To cut a very long story short: het brood bracht geen spelen teweeg.

Absoluut oninteressant om weten, maar ik zeg het toch, is hoe raar het lot toch is: GB kwam twee dagen voor de filmvertoning nog ter sprake bij een als dialoog vermomde monoloog van mij met een ex-dorpsgenote van haar, bekend als de eerste helft van de Annemiekes. Zij beloofde plechtig het script uit te werken van mijn volgende film, Whatever happened tot Gerda Beckers? In de Parnastivalfilm komt zowat iedereen in beeld, maar mijn (gewezen?) natte jeugddroom niet en ik, God save the Queen, gelukkig evenmin. En met één still, één stilleven van Gee had mijn filmhonger gestild geweest en kon ik Hametiaans afsluiten met: de rest is still(te). Nee, dus. Interessant tijdsdocument, dus. Vol levensvreugde, dus. Alsof die de jongste decennia al niet genoeg van de pretzenders spat.

FanOfGodSpeed

Categorieën
Humor Muziek Woord

File op E313 erkend als Unesco erfgoed

Een van de populairste tradities in de Kempen is natuurlijk de file op de E313. Ontstaan in de jaren zestig en gaandeweg aan populariteit gewonnen tot nu de dagelijkse samenkomst zelfs tot voorbij Herentals reikt en dit helemaal coronaproof!

Onlineradio Kempisch Kanaal doet daarom een oproep om deze traditie op te nemen worden in de UNESCO werelderfgoedlijst zodat deze nog voor generaties in ere blijft verder bestaan. Om deze actie kracht bij te zetten, zal het ook druk worden dit weekend op het Kempisch Kanaal, met mogelijks filevorming tot gevolg.

Wat vaart er allemaal rond dit weekend?

Op zaterdag 19 september speelt DJ Blue Man van 10 tot 12 uur live vanuit de Wolwinkel in Geel. Hij haalt zijn beste Japanse popparels, cumbiaaah!, ernstige reclamespots, dwarse fluiten, dwarse katten en afrobeat boven.

Van 12 tot 14 uur spelen DJ Toekanbaas en DJ Lorelei live vanuit de Toekan in Heist-op-den-Berg onder het motto “tussen de Cappuccino’s en de patatten”, niet te verwarren met “tussen de soep en de patatten” want soep serveren ze niet in Toekan.

Twee straten verder speelt Radio Storm vanop het zonneterras van De Living in Heist waar ze 11 kaarsen uitblazen. Van 14 tot 15 uur speelt Radio Ontspanje, een hete trip langs de fijnste Flamenco, Rumba,, Pop en Rock van Spanje. Van 15 tot 16 uur is het tijd voor een Tropical Indian Summer session with DJ D. Bardeure. Van 16 tot 18 uur komen we Radio Sanseveria tegen, van 18 tot 20 uur 2 Brothers on the 4th flour.

Kunde gij nog volgen?

Wellicht speelt dan van 22.15 tot 1 uur live vanuit cafe de Wolwinkel een nieuwe Winterland Indian Summer Set. Radio STORM goochelt met de seizoenen voor wie de bladeren al ziet vallen met een greep uit de Winterland podcast en een Indiaan bij zonsondergang. De aanleiding voor dit alles is het concert van Kameel in cc De Werft wat moet nabesproken worden bij nacht en ontij in cafe de Wolwinkel.

Op zondag 20 september speelt Radio Storm van 15 tot 17.30 uur in cultuurcentrum ’t Schaliken. Ze eren er Ronald Luyten, AKA DJ Witte Stilte. De man stierf 3 jaar geleden vrij plots en schonk zijn hebben en houden waaronder een collectie schilderijen aan het Jacob Smits Museum in Mol. In Herentals wordt hij nu herinnert met een EXPO in Art Center Hugo Voeten,

Van 20 tot 22.30 uur sluiten het weekend af met een livestream concert van ALP (solo) vanuit Cafe De Living. Voila dit volstaat, tot morgen!

(gepikt van Facebook en enigszins aangepast voor publicatie)

Categorieën
Woord

Poëzieweek 2021

De jaarlijkse Poëzieweek vindt volgend jaar plaats van donderdag 28 januari 2021 tot en met woensdag 3 februari. In de loop van de Poëzieweek willen we graag gedichten publiceren. Heb jij een gedicht geschreven voor de Poëzieweek, dan mag je dat hier doorsturen. Dat mag nog tot vrijdag 5 februari. Het thema van de Poëzieweek is ‘samen’.

Categorieën
Woord

227 Days 227 Lays

Loslaten van alle begin en einde

Voor peuters en kleuters leeft alles en iedereen. Tegen hen zeggen dat die of dat niet meer leeft, is als ontkennen dat de schaapjes die ze ’s avonds tellen niet uit wol en vlees zouden bestaan. Of dat de boze wolf niet in staat zou zijn om de grootmoeder van Roodkapje met huid en haar op te eten. En als hij dat toch zou doen, leeft in de kinderhoofdjes grootmoeder nog lang en gelukkig in de buik van de boze wolf.

Hoe goed ouders het ook met hun kinderen mogen voorhebben, er zijn van die heel zekere waarheden waarover ouders enkel kunnen praten wanneer hun voltallige kroost in slaap is. En dan nog verlopen zulk heikele gesprekken in een codetaal. Regel nummer één is dat je je kinderen noemt bij hun koosnaam. Regel nummer twee is dat je het onderwerp aangenamer voorstelt dan het werkelijk is. Tip is te denken aan de wortelpuree dat je tussen de stijf op elkaar geklemde lippen van je kind wil laten vliegen. En als het kleine stuk vreten met de wangen vol oranje smurrie het op een blèren zet, jij zelf op en neer gaat wippen van: ‘Lekker! Lekker! Lekker!’ Regel nummer drie is grenzen stellen aan je ouderlijke bezorgdheid. Los vuil dat je ziet neervallen op het tutje dat op het punt staat in je kleine zijn mond te belanden. Dat soort van heel kleine atomaire onderdeeltjes, die alleen ouders kunnen zien en die op de keper beschouwd zelfs gunstig zijn voor dat klein levend wezentje. Het niet willen horen dat dat het verdedigingssysteem kan helpen om indringers te bestrijden. Nog liever je eigen mentale gezondheid in gevaar brengen met de verzameling aan obscure informatie dat op het internet te vinden is, dan dat je de natuur haar gang laat gaan. En zo zijn er waarschijnlijk nog tig aan regels. Punt is dat het allemaal draait rond het loslaten van alle begin en einde. Op ieder moment kan en zal er wel iets gebeuren dat er gevaar voor schade of verlies dreigt. En dat moet niet altijd gepaard gaan met het lichaam dat in zijn ademhaling wordt belemmerd. 

Kinderloos als ik ben, vergelijk ik de opvoeding van kinderen graag met kunst. Op een bepaald tijdstip ziet de schilder, net wanneer hij met onverdeelde aandacht alleen het strijken van zijn penseel op doek kan horen, dat de verf een doorgang naar de vloer heeft gevonden. Voor de ouder heeft het verschijnsel van kleuren buiten de lijnen hetzelfde effect als een rode lap op een stier. In zijn functie van opvoeder ziet de ouder een begin dat goed begonnen is, maar een einde dat moet afgesloten worden. De schilder daarentegen, laat de lucht eerst nog eens traag door zijn mond naar binnen en buiten gaan. Stapt in gedachten af van wat normaal is en verwacht wordt. Wikt en weegt de mogelijkheid dat hij misschien het equivalent van een kind aan het verwekken is. Vergeet dat de verf op de vloer een nare gebeurtenis zou kunnen zijn en ziet het plezier van het onvermijdelijke in. Hij berust in wat mag zijn en wat hem toekomt. Hij laat los en neemt zijn tijd. Tweehonderdzevenentwintig dagen lang om precies te zijn. 

Lizzy Dizzy

Categorieën
Woord

Cross-over

Als een tam konijn in een hok in de tuin. Met sluik haar als lange oren en een klein dotje vol met witte pluizen op haar kont geplakt. Haar borstkas gaat op en neer door het bonkende hart dat erin verscholen zit. Haar benen hebben een kleur dat het midden houdt tussen wit en rood. Ze lijkt niet beperkt te zijn in haar bewegingen waarmee ze schijnt te kunnen vermogen iets bewust te wensen of te begeren. Of wil ze haar handelingen laten plaatsvinden zonder bedoeling? Terwijl die er wel lijkt te zijn, want haar geslachtsorgaan speelt zulk een rol waarvan eenieder lichaam opgewonden raakt. Niet geschikt voor jongeren tussen de twaalf en achttien jaar die nog elke dag in een schrift opschrijven wat ze beleefd hebben en denken dat het dun, rubber zakje bedoeld is om op te blazen met lucht. Maar deze vrouw is geen kind meer, ze bestaat al lang genoeg om te weten dat haar mogelijkheden verscholen liggen in het onontkoombaar verloop van gebeurtenissen. 

Jezus is de persoon van wie ze het meest lijkt te houden. De lange, magere jongen bengelt aan een paternoster net boven het lichaamsdeel waarvan alleen zij weet of het nog maagdelijk is. Tussen het kussen, luidruchtig snoeven en het tongzoenen door komt Jezus postuum met de voorkant van zijn hoofd regelmatig tegenover haar flamoes te staan. Hem kennende, wil hij dat hij ergens anders was. Zelf is hij nooit verder dan een vriendschappelijke relatie geraakt. En bezocht hij al eens grote planten om dunne takken te sprokkelen, dan was zijn reden steeds serieus en officieel. De communicatie met zijn vrienden bestond uit beeldspraak gebaseerd op vergelijkingen om de dingen beter voor te stellen dan de werkelijkheid was. En dat allemaal om de lengte van zijn ga-en-vermenigvuldig-u-lichaamsdeel dat essentieel is om te leven, niet te moeten noemen. Maar we zullen het nooit weten. Seksuele opgewondenheid zit vanbinnen. Daar waar je het niet kunt zien. 

Men pretendeert dat Jezus het soort man is, waarvan er maar één is. Hij bezit het verlangen iets te doen zonder zelf actief te zijn. Terwijl deze vrouw met veel hartstocht je het gevoel wil geven verliefd te zijn op de enige, ware versie van haarzelf. Daarin mag Jezus slechts een ondergeschikte rol spelen. Daarmee maakt ze een kruis over het onaangename gevoel dat seksuele opwinding zou geven. Daardoor wil je alleen maar hier zijn en naar haar blijven kijken. 

Lizzy Dizzy

Categorieën
Muziek

Beauty Kills

Op 26 augustus speelde Lili Grace haar langverwachte concert in De Kapel in Herentals. De Krona had al enkele malen roet in het eten gegooid en dus moest er actie ondernomen worden, zeker met dat regenweer dat er vanavond verwacht werd. Dus riepen onze vrienden van Stormloop en De Kapel de weergoden aan, en kregen daarop plotsklaps hulp van projectontwikkelaar Eddy Hendrickx, ook eigenaar van De Kapel, die besloot eigenhandig een afdak boven het podium te bouwen. Bedankt, Eddy!

Het podium stond klaar, overdekt dus dankzij den Eddy, een uitstekende geluidsinstallatie, veel goei volk dat eindelijk nog eens buiten mocht. Het bier stond koud, iedereen was goedgezind. Het was dus wachten op Lili Grace. Het damesduo was mooi op tijd en deed wat het moest doen: half Herentals een fantastische avond bezorgen.

De redactie van Kortsluiting was massaal aanwezig, dus mogelijk verschijnt er een van de dagen nog wel een recensie met een totaal andere mening. Maar de mijne staat alvast als een huis: dit was een steengoed optreden. De dames deden ergens uitschijnen dat ze zenuwachtig waren, maar daar was nauwelijks iets van te merken. Ze stonden als een bakstenen huis te spelen, met een kelder vol soul, een living vol emotie en een zolderkamer vol rare toestanden.

De zussen hadden een piano, een cello, een hobo en wat percussie bij, een sampler, en een vracht aan effectpedalen waar The Edge zeker in geïnteresseerd zou zijn. Samen met mijn kameraad de fotograaf speelden we een spelletje. Wat hoor jij? Dat was een een raar spel. Ik ga even door onze chat …

  • My sister is my clock. In een van de eerste tracks laten de zussen zich als erfgenamen kennen van het jonge dEUS, dat zich in hun legendarische mini-EP als een van de meest vernieuwende bands uit Europa laat kennen.
  • Björk speelt ‘Brother, where art thou?’. Ok, geen commentaar.
  • Laïs voor punkers, maar eigenlijk bedoelen we met punkers ‘gevorderde kenners’. De dames zingen samen, hoog, laag, diep, door dik en dun. Zij steunt, zij gaat hoog, zij vangt op. Wie zingt wat? Zij weer?
  • Ricky Lee Jones – Ghostyhead – persoonlijke aantekening – niet opnemen in het verslag.
  • Slash op cello, twee madammen op synth. Een kippevelmoment. Een van de eerste hoogtepunten in de show. De zussen grijpen je vast in een kleine kelder en drukken je tegen een bezwete, betonnen muur. Mijn voeten gaan op de grond.
  • Dit is een geluid uit de die LP van Moloko. Do you like my thight sweater? Legendarische plaat, episch geluid, maar volledig eigen versie. Geen toegeving.
  • Are You Gonna Go My Way? Opnieuw op de cello? Paradise City, op de cello. Echt mevrouw de celliste, u speelt al onze ouwe rockers naar huis.
  • Durven we nog even verwijzen naar de Anarchistische Abend Unterhaltung? Ja, dus.
  • En die samenzang achter aan het optreden? Was dat Sinead O’FuckingConner??!! Ik word opnieuw fan van die ouwe zaag.
  • Dolly Parton met haar oude werk. Geweldig! Geen sarcasme. Gewoon geweldig.
  • Wat nog volgt: Ziggy Stardust, Waterschapsheuvel (Bright Eyes!!!), Swordfishtrombones meets the bazaar, Ry Cooders Paris Texas, …
  • Apocalyptica?

Op muzikaal vlak zit Lili Grace met dit soort invloeden natuurlijk in marmer gegoten. Ze doen hier volledig hun eigen ding mee en laten inspiratiebronnen waar ze thuis horen: achter slot en grendel achterin je geheugen. Toch een zeer kleine kritische, maar eigenlijk opbouwende noot: Lili Grace speelt songs, met een intro, strofe, refrein en een outro. Dat mag, geen probleem. Maar een tweetal keer trapt het duo volop de gaspedaal in en laat zich eens goed gaan. Dat waren voor ons de topmomenten van het concert, de dames die buiten de lijnen begonnen verven. Dus tip: laat jezelf wat meer los, daar zit nog gigantisch veel ruimte, zeker met dat muzikale talent van het duo.

En dan stoppen ze ineens met spelen? Na dik een uur beklijvend aan ons vel te hangen? Gelukkig zit de bomma achterin en riep luidop om een bisnummer. De rest van het publiek gaat unaniem akkoord en de zussen gooiden er nog een zware rave-beat achterna. Eindigen in schoonheid noemen ze dat in de Kempen.

Een van de dagen komt de LP van Lili Grace uit, geproduced door Orson Wouters van Transistorcake. Ik zou zeggen, volg ze nu al op Spotify en check hun shows als ze in de buurt zijn.

Foto’s: XTof

Tekst: JLV

Categorieën
Event Literatuur

Reservatie

Een dode in de stronthoek

Vrijdag 23 oktober – zaterdag 24 oktober 2020
Telkens om 20 uur
Lakenhal, Grote Markt, Herentals

VOLZET

Over wat gaat het?

Gust Schoen, een rijke schoenmaker in de stad, wordt na een nacht kaarten met een ingeslagen hoofd teruggevonden achter de markt, waar de koeien wachten om verhandeld te worden. De jonge Ernest en zijn schoolkameraad gaan op zoek naar de dader van deze gruwelijke moord. Onderweg maken ze kennis met illustere figuren zoals Gerard Storms, Janneke Smoskop en de ravissante Mie Goris.

Het verhaal speelt zich 100 jaar geleden af in Herentals, met de Lakenhal, het voddenkot, Art Center Hugo Voeten, het Scheppersinstituut en Galerie Storm op de achtergrond.

Ja, ik kom graag naar de voorstelling ‘Een dode in de stronthoek’ op vrijdag 23 of 24 oktober 2020, telkens om 20 uur in de Lakenhal.