Categorieën
Event Muziek

EP Execute_One

Op vrijdag 7 mei om 20 uur stelt Kortsluiting trots de nieuwe EP ‘Execute_One’ voor van Bluenoid. De EP bevat vier tracks, met naast de titel track ‘Execute_One’, de al eerder uitgebracht tracks ‘Submotive’, ‘Trust in Me’ en ‘Sonique’. Goed voor 25 minuten pompende feel groovy techno.

De voorstelling van de EP gebeurt online met een dj-set van Bluenoid op Facebook. Zet de meubels langs de kant, schenk een Max Verstappen in en draai die boxen open. We zijn vertrokken!

Naar het event op Facebook!

Categorieën
Humor Muziek

Waanklank Records doet dik zijn goesting

Waanklank Records is een klinkende nieuwe naam in de platenbusiness. Klinkend? Jazeker, en zeker in de fictieve wereld van ijdele popsterren en opgeblazen superego’s. Want Waanklank is gewoon zelf een fictief label, eentje dat fictieve platen uitbrengt met fictieve nummers er op. Deze fictieve platenwereld ontsproot in april 2020 uit het reële hoofd van Stijn Van Wolputte, die sindsdien elke week een nieuwe fictieve track uitbrengt.

(Noot van de redactie: hier kan het platenlabel van Kortsluiting een serieus poepje aan ruiken!)

Wij doken op het virtuele web en namen via internetkabels contact op met Stijn van Waanklank, en dat bracht dit interview met zich mee.

Stijn, vertel eens wat meer over Waanklank Records?

Waanklank Records is een nieuw independent platenlabel, opgericht in 2020. Zoals de naam al enigszins aangeeft, worden er op het label slechts illusoire platen uitgebracht, en dan enkel nog singles. Elke week stuur ik een platenhoes – voor-en achterkant – naar een aantal vrienden, onder de Waanklank Records-vlag. Er verschijnen dus enkel hoezen, met op de voorkant een beloftevolle, zij het fictieve band met een al even fictieve single. De achterkant biedt dan weer plaats voor nonsensteksten en-gedichten in de traditie van bv. Lewis Carroll, slogans, korte verhalen, sketches voor verhalen,… Basisfilosofie achter dit alles: nonsens brengt hulp bij een gesloten wereldbeeld….

Hoe kwam je op dit idee?

De oer-oorsprong ligt eigenlijk in een boek dat ik jarenlang probeerde te schrijven. Ik bleef echter al te vaak vastzitten. Vanuit de gedachte dat goede ideeën eigenlijk interessanter zijn dan de volledige uitwerking van die ideeën, zoals schilder René Daniëls zei, begon ik delen van dat verhaal op te knippen in honderden stukjes. In die zin zijn veel van de Waanklank-hoezen “fragmenten uit een onvoltooide roman”, ook de titel van een tentoonstellingscatalogus van diezelfde René Daniels.

Dat idee werd nog versterkt door de gedachte achter Paul Valéry’s uitspraak “La marquise sortit à cinq heures”. Daarmee bedoelde hij dat veel romans veel opvulsel of banale informatie bevatten om het verhaal te vertellen. En zo vielen eigenlijk alle puzzelstukjes in elkaar: ik ben ook altijd zot geweest van het artwork van platen, concertaffiches,… Voeg daarbij mijn fascinatie voor muziek, bands, strips, absurdisme en nonsens, typografie, literatuur, grafisch design en kunststromingen van begin 20ste eeuw, industrieel erfgoed, de DIY-attitude van bands en labels,… en je hebt de perfecte Waanklank-mix. Een fictief platenlabel als Waanklank gaf me de vrijheid om al die dingen op een hoop te gooien.

Wat is je favoriete fictieve plaat die je al uitgebracht hebt? En waarom?

Een echte favoriet heb ik niet. Alle hoezen staan dan wel los van elkaar, maar door ze te verzamelen onder de Waanklank-Records-vlag vormen ze toch ook een soort eenheid, zoals iemand me ook zei. Zonder echt bezig te zijn met een aaneensluitend verhaal, wordt op de duur toch een soort van verhaal verteld. Het Waanklank-label staat zo voor iets, zoals ook mijn favoriete platenlabels dat telkens op hun manier dat ook deden, bv. Dischord (van onder meer Fugazi), Alternative Tentacles (Dead Kennedys bv), SST (Minutemen, Hüsker Dü,…), 2-Tone (Specials), reggaelabels als Studio One en Trojan,…

Dit gezegd zijnde, er zijn wel een aantal exemplaren die een speciale betekenis hebben, zoals de eerste Waanklank-release op naam van LTTRZTTR, waar op de achterkant ook Aorist de Dodo zijn opwachting maakt en bv. ook de hoes van Mordicus opgedragen aan een overleden vriend. Ik denk ook aan hoezen die opzichtig knipogen naar bestaande hoezen van favoriete bands, zoals die van De Groeten, die refereert naar mijn favoriete plaat, met name de eerste lp van The Clash of hoezen waar verschillende van mijn eerder vermelde fascinaties samenkomen, zoals bv. Het Nodige. Wat de achterkanten betreft heb ik het zelf wel voor de nonsensteksten met creaturen als de nefast en Aorist de dodo, maar ook kortere teksten waarbij de letters in elkaar overlopen zoals in Het Water Kraakt… En, omwille van de surrealistische baldadigheid, de sketches met Gramarm…

(lees verder onder de platenhoezen)

Naar welke release van Waanklank kijk je nu al uit? Wat mogen we daarvan verwachten?

Vooruitkijken doe ik niet te hard, ook omdat ik me probeer te houden aan één release per week, dat houdt de spanning er wat in. Zoals ik al zei, kan ik voor een deel van de hoezen putten uit eerder verzameld materiaal, maar meer en meer dienen zich ook compleet nieuwe ideeën aan. Ik heb voor mezelf wel een aantal doelstellingen bepaald, maar dat is geen absolute must. Als ik het beu ben, stop ik er gewoon mee. Die doelstellingen zijn eigenlijk gelieerd aan het aantal toeren per plaat – 45, 78 – of aan de duurtijd van cassetjes – 45, 60, 90,… Ik ben nu een jaar bezig, de eerste doelstelling – 45 45-toerenplaatjes – is dus al gehaald, op naar de 60! Die 45ste release gaf ook aanleiding tot een nieuw Waanklank-logo…

Op dit moment geef je enkel singles uit. Zijn er ook plannen voor een volledig album? Dubbel LP’s? Of zelfs concept albums?

Nee, daarvoor zijn er geen plannen. Het is net het medium van een singletje dat ik zo interessant vind. En charmant. Mijn favoriete genres – als ik even mag veralgemenen – zijn punk en reggae. Genres die bij uitstek geschikt zijn voor singles. Veel van die groepjes voelden de urgentie om een plaat te maken en brachten snel snel snel een single uit. Vaak hadden ze ook niet veel ander materiaal. Uit die singles sprak een grote dadendrang en specifieke dynamiek. Ik was vroeger ook zot van het maken van compilatie-mixtapes, met bijhorende ontwerpen voor de cassettedoosjes, waarmee ik dan de klasgenoten en cafévrienden tot vervelens toe lastigviel…

Zou je ooit voor een echte band een hoes willen ontwerpen?

Dat is niet de ambitie. Het ontwerpen van de hoes is een ding, maar het bedenken van bands, titels of teksten is minstens zo belangrijk. Dat zou al wegvallen als je met een echte band te maken hebt. Plus: ik ben geen ontwerper, geen tekenaar, geen muzikant, geen schilder, stilistisch niet bepaald een groot schrijver… Wel heb ik een aantal ideeën die ik de moeite waard vind om mee naar buiten te komen. Via Waanklank heb ik de volledige vrijheid om dat te doen op een eigen manier, zonder verplichtingen die je met echte bands wel zou hebben…

Stel, je krijgt carte blanche, met een onbeperkt budget Bitcoins, en we vragen je om een festival samen te stellen. Welke bands van Waanklank mogen niet ontbreken?

Meer nog, er staat al een Waanklank-festival op stapel. Op de achterkant van WKR 023 werd de affiche van Waanfest bekendgemaakt met bands als Hufter, De Wilde, Werkman, De Afgang, Eeuwige Groei, Oestergruis, met als top-of-the-bill Functioneel Naakt. Dat Waanfest staat gepland eind augustus. De affiche van Waanfest is overigens een knipoog naar de affiche van tot op heden nog altijd het beste festival ooit, namelijk Pukkelpop 1990 (met onder meer Buzzcocks, Mudhoney, Nick Cave, Rollins Band, The Cramps,…).

Stiekem zou ik op een festivalwei toch ook graag uit de bol gaan op “Sportende Schoorstenen Roken Langer” van Haarzak of op “Heiland Na Heiland” van De Concurrentie. Of meebrullen met “Een Goede Moordkeuze” van Afknapper!. En verder: luisteren naar Het Nieuws?

Voortschrijdende Inzichten? Staalslak schijnt live ook meer dan de moeite te zijn. Verder zou er toch zeker ook plaats moeten zijn voor een dartcore-band als Uw Lief, Mijn Moeder, een genre dat onder Waanklank Records tot volle ontbolstering is gekomen… En het is dan wel geen festival, maar een avond of radioprogramma met allemaal bands die ter inspiratie van Waanklank hebben gediend zou ook wel wat hebben.

Wij komen in ieder geval af! Bedankt voor het gesprek!

Categorieën
Beeldende kunst

Kennismaking Kempische Kunstenaar Nicole Gios

Nicole, wie ben jij? Waar voel je je thuis en wat is je band met de Kempen?

Geboren in Herentals heb ik mijn stek gevonden in Herenthout. Als Kempische pur sang ben ik dan ook een “complex product” van bescheidenheid en rechtvaardigheidsgevoel.

De typische Kempische verankering maakt dat ik meestal van simpele en sobere mensen hou. De stad fascineert me maar het hectische van de stad voelt ook onwennig.

Hoe heeft je thuisstreek of de Kempen je geïnspireerd?

Onrechtstreeks inspireren de Kempische mensen mij. Karakter, eigenheid, sterke persoonlijkheden zijn de essentie van mijn kleifiguren.

Hoe beschrijf je je kunst?

Realistisch. Met een doel. Ik vertaal een onderwerp dat me raakt naar een menselijke, imaginaire vorm. Mijn werk is een verhaal van de mens in al zijn aspecten, onverbloemd, realistisch, maar steeds een verhaal uit mijn verbeelding. Ik werk nooit naar model.

Wanneer voelde je de passie tot creatie?

Gans mijn leven heb ik me blijkbaar onbewust aangetrokken gevoeld tot het middel “klei” en de ongelooflijke mogelijkheden die dit medium biedt.

Na een carrière in het modecircuit, dicteerde mijn creativiteit mij als het ware in de richting van keramische sculpturen.

Ik ben autodidact en werk meestal “bezeten” en “euforisch” aan nieuwe beelden.

Wat is je drijfveer tot expressie?

Creativiteit, expressie, fantasie, boodschap, … en vooral de “must” om je goed te voelen om die dwang te uiten en de onrust bij de start van een nieuw beeld te kanaliseren.

Wie of wat heeft je kunst beïnvloed?

Het werk van José Vermeersch, Matteo Pugliese vind ik interessant en maakt me blij. Vroegere Afrikaanse reizen voeden mijn fantasie.

Hou je je vast aan zekere stijl of vrije creatie?

Vrije creatie is steeds bepalend in mijn werk. Ik werk altijd vanuit een gedachte, idee, fantasie, nooit naar een model of voorbeeld, toch kan ik niet ontkennen dat mijn eigenheid steeds weer naar voor komt in mijn beelden.

Speelt esthetiek een rol…..

Humor speelt vaak een bepaalde rol in mijn werk. Esthetiek in de zin van schoonheid heeft minder belang. Het doel, de idee of de gedachte primeert.

Hoe ervaar je limieten in je werkmateriaal?

Limieten zijn legio en ik haat ze! Ik moet rekening houden met het formaat van mijn beelden omdat de klei gebakken wordt in de oven. Ik maak graag tuinbeelden waardoor techniek en materiaal aangepast worden.

Hoe sta je tegenover kritiek?

Kunst maken is persoonlijk. Uiteraard kan niet iedereen mijn werk mooi vinden maar ik ben nogal koppig en zal mijn werk niet aanpassen aan de smaak van anderen. Kritiek is niet fijn, maar niet zo belangrijk, ik maak geen compromissen in mijn werk.

Is er een invloed van deze pandemie op je werk?

De beperking van corona op zich is niet van toepassing in mijn werk. De psychische druk door vrijheidsbeperking kan zich misschien wel onrechtstreeks vertalen in “donkere” kantjes.

Waar zijn je werkstukken te koop, op welke expo’s is je werk gerepresenteerd?

Jaarlijks kan je mijn meest recente werk bekijken in Lissewege (bij Brugge). Tijdens de zomermaanden staat dit dorp vol met sculpturen van een 100tal enthousiaste kunstenaars. Mijn beelden hebben ondertussen een vaste stek in de tuin van de pastorie.

Tijdens de zomermaanden kan je in Opdorp terecht voor een buitententoonstelling. Ook hier in een schitterende dorpskern het verzamelde werk van meerdere beeldhouwers.

Wat waren je favoriete stukken…heb je het moeilijk met ze los te laten?

Ik ben erg onzeker en moeilijk ten opzichte van mijn sculpturen. Mijn gevoelens zijn complex.

Ik kan een werk opzetten zonder afgelijnd idee, inspiratie loopt samen met het groeien van een beeld. Aan de basis van bijna elk beeld staat een menselijke figuur centraal met belichting van zijn onvolkomenheden.

Ik kan enthousiast zijn over een nieuwe sculptuur en naderhand twijfelen over datzelfde werk.

Erg maar waar : ik ben nooit echt tevreden over nieuw werk, het moet steeds “beter”.

Wat zijn je passies buiten kunst?

Zoals zo velen van ons hou ik erg van reizen.

Ik ben gek op het Griekse eiland Chios. Elk jaar, zo rond maart word ik onrustig en moet ik vertrekken naar mijn tweede thuis. Dit eiland en de Chioten hebben mijn hart gestolen.

Dit eiland is met zijn charmes mijn best bewaarde geheim.

Categorieën
Beeldende kunst Event

Tom Woestenborghs

Kunstenaar Tom Woestenborghs, bij ons in de keuken bekend als Woesten Tom, gaat naar de zee. Niet voor een gezellige uitstap, maar voor zijn nieuwe expo ‘Grounded Pulsation’ in galerij CAPS (Oosthelling 8, Oostende). De expo loopt van 20 februari tot 28 maart en is open op zaterdag en zondag van 11 tot 18 uur. De opening vindt plaats op zaterdag 20 februari van 14 tot 18 uur.

We ontvingen een uitstekende perstekst van curator Caroline Van Meerbeek met een kritische en artistieke beschouwing van het werk van Tom. Die was zo uitstekend dat we die gewoon kopiëren.

GROUNDED PULSATION
DE ‘FEMALE GAZE’

IN DIALOOG MET TOM WOESTENBORGHS


The Architect. Een beroep, een dEUS popsong en de titel van één van de werken van Tom Woestenborghs, die ons meeneemt in een intieme scène. Een vrouw, jong, mooi, blond, in zichzelf gekeerd, in gedachten verzonken of op automatische piloot, lijkt zich niet bewust van de voyeuristische blik van de toeschouwer, die haar intieme actie observeert. Zij staat in de privacy van haar eigen badkamer, gekleed in niets meer dan een bronskleurige boxer en een beha, zo transparant dat we haar tepel kunnen zien. We treffen haar net op het moment dat ze zich ontdoet van haar beha. Of kleedt ze zich net aan …

The Architect is overigens niet het enige werk waar Woestenborghs experimenteert met (semi)-naaktheid al dan niet in de privacy van een badkamer. Blue Monday toont ons bijna net hetzelfde beeld: een mooie vrouw reikt verleidelijk lachend achter haar rug om haar beha los of vast te maken, haar gezicht voor het grootste deel onttrokken van de toeschouwer.

In Bathroom Floor ligt een vrouw naakt, de haren nat en de ogen gesloten op de vloer van de douche en Little Narrations Smoke toont ons een aantrekkelijke en zelfverzekerde vrouw, naakt op haar ondergoed na, mijmerend, maar genietend van een sigaret. Deze vrouwen lijken zich niet bewust te zijn van het feit dat ze bekeken worden, noch door een publiek, noch door de kunstenaar.

Wie goed kijkt naar zijn (semi)-naakten, ziet sterke, onafhankelijke vrouwen, zelfzeker en baas over hun eigen narratief. Sekssymbolen? Ja, misschien wel. Onderdanig, passief en ondergeschikt? Zeer zeker niet. De simpele act van het kijken is echter niet gender-neutraal. John Berger beschrijft in zijn boek Ways of Seeing uit 1972 de geschiedenis van de westerse olieverfschilderkunst als een catalogus van onderdanige naakte vrouwen, opgesteld voor het plezier van de mannelijke kijkers.

‘Your gaze hits the side of my face’, vermaant Barbara Kruger in haar werk Untitled uit 1981, waarmee ze verzet biedt tegen de objectiverende blik en verwijst naar feminist en filmwetenschapper Laura Mulvey die in haar beroemde essay uit 1975 Visual pleasure and narrative cinema, de male gaze beschrijft als de manier waarop vrouwen geobjectiveerd worden in Hollywoodproducties. De male gaze kaart een cruciaal probleem van de feministische theorie aan: kunnen vrouwen werkelijk bevrijd worden van de objectivering die de handeling van het bekeken worden met zich meebrengt?

In tijden waarin de MeToo-beweging seksuele intimidatie, gender-ongelijkheid, discriminatie en objectivering van vrouwen aanklaagt, waarin publieke figuren verantwoording dienen af te leggen omwille van grensoverschrijdend gedrag, moeten we ons afvragen of de weergave van vrouwelijk naakt nog relevant is in de hedendaagse (schilder)kunst. Het antwoord op deze vraag is ambivalent, meerlagig, maar zeker ook ontegensprekelijk ‘ja’.

Nooit eerder waren we ons zo bewust van gendergelijkheid, gender fluidity, identiteit, seksualiteit, mannelijkheid, vrouwelijkheid, pornografie, assertiviteit en emancipatie. Ook in hedendaagse beeldende kunst geven kunstenaars als Jeff Koons, Felix Gonzalez-Torres, Yasumasa Morimura, Nan Goldin en oh ja, ook Tom Woestenborghs deze onderwerpen een prominente rol.

50 jaar na Mulvey’s essay, meer dan 50 jaar na de tweede feministische golf en in de schemer van MeToo maakt seksualiteit, naaktheid en pornografie een wezenlijk deel uit van een nieuwe beweging in de kunsten. Kunstfilosoof Petra Van Brabandt introduceert wet aesthetics als een nieuwe schoonheidsleer, een ‘esthetische ervaring van natheid en fluïditeit die een visceraal effect in het lichaam teweegbrengt, uitgelokt door erotiek, spanning, pornografie, zelfbewustzijn…’

Wet aesthetics omarmt seksualiteit in al zijn vormen in de beeldende kunst, maar nooit gaat het om naakt om het naakt. Wet aesthetics onderzoekt de relatie tussen model en kunstenaar, bestudeert de positie van naaktheid en seksualiteit in onze hedendaagse maatschappij en veroordeelt, bekritiseert of bespreekt openlijk waar nodig.

De werken van Tom Woestenborghs sluiten niet alleen thematisch aan bij wet aesthetics, maar ook vormelijk hebben zijn werken een ‘nat’, haast hoogglanzend effect. Hoewel hij zichzelf schilder noemt, bouwt hij zijn werken laag per laag op met zelfklevende tape in kleuren speciaal voor hem ontworpen. Laag per laag creëert hij iriserende werken die herinneren aan de half-doorzichtige lagen uit de barokke schilderkunst en die een unieke formaliteit introduceren in zijn ‘schilder’-kunst.

In Grounded Pulsation, een uitloper van de reeks Artistic Midlife Crisis of a Storyteller, onderzoekt Woestenborghs niet alleen de rol van het naakt, maar keert hij terug naar 3 motieven uit de klassieke schilderkunst: naakten, abstracties en stillevens. Motieven die ogenschijnlijk weinig met elkaar te maken hebben, maar voor Tom horen ze wel degelijk samen.

In het geval van Complementary Abstract Blue Monday is de link met Blue Monday snel gemaakt. Niet alleen zijn de titels haast identiek, maar het lijkt alsof Woestenborghs het beeld van de verleidelijk lachende vrouw in petroleumkleurig ondergoed abstraheert en reduceert tot een haast modernistisch onderzoek van kleur en vorm, gebaseerd op de CMYK-kleuren, die we onderscheiden in beide werken.

Fascist Cake is het meest politiserende en tegelijk meest anekdotische werk op de tentoonstelling. Ze is het directe gevolg van een interview in De Afspraak met N-VA-politicus Peter De Roovere, waar hij de beleidskeuzes van Vlaams minister-president en minister van cultuur Jan Jambon met hand en tand verdedigt en zegt: ,,Ik denk dat de voorbije jaren het gegeven dat kunst schoonheid is, te veel vergeten is. We hadden vroeger kunstenaars die een beter oog voor schoonheid hadden.” En daarmee blijk geeft van een totale onwetendheid van wat hedendaagse kunst eigenlijk is.

Wanneer politici pleiten voor de terugkeer van de ‘schoonheid’, culturele subsidies sneuvelen en een ‘Vlaamse canon’ bestaat uit balletjes in tomatensaus en F.C. De Kampioenen, biedt Woestenborghs een passend antwoord in de vorm van een taart met een krachtige symbolische waarde.

Wat hoort tenslotte meer bij een esthetisch Vlaams smaakprofiel dan een taart, bestreken met de kleuren van het rechtsnationalisme? De taart, in al haar banaliteit, groeit uit tot een krachtig symbool van artistieke revolte, spot en ongenoegen.

Grounded Pulsation toont het werk van een kunstenaar die stevig verankerd staat in de hedendaagse Westerse maatschappij, de vinger aan de (eigen) pols houdt, die kritisch, genuanceerd en geëngageerd een statement maakt tegen de gevestigde waarden en die zijn publiek uitdaagt zijn, haar of hun eigen narratief te ontwikkelen.

Caroline Van Meerbeek

Bronnen
John Berger, Ways of seeing, Penguin Books Ltd, 2008.
Laura Mulvey, Visual pleasure and narrative cinema, Screen, 1975.
Linda Nochlin, Why are there no great women artists?, Ed. By Barbara Moran, Basic books, New York, 1971.
Petra Van Brabandt, To heat by melting, Lezing Kaaitheater, 16.11.2018
CAPS (Contemporary Art Projects) – Nomadic Gallery – http://www.c-aps.bepaul@c-aps.be

“Grounded Pulsation” is mogelijk gemaakt met de hulp van de culturele
activiteitenpremie, departement cultuur, jeugd en media Vlaanderen.

Info: http://www.c-aps.be

Categorieën
Poëzie Woord

Gij zijt mijnen beste makker!

Juffrouw Sandie van het tweede middelbaar van het Klein Seminarie in Hoogstraten stuurde ons enkele gedichten van haar leerlingen. We zijn zo mooi dat we ze graag met u delen. De leerlingen werkten rond het thema corona, gemis, afstand, eenzaamheid, samen ver weg. Dit paste natuurlijk perfect in het thema ‘Samen’ van de afgelopen Poëzieweek.

We willen alle leerlingen van juffrouw Sandie van harte danken voor hun mooie gedichten!

E-boek

We gaan ze ook nog proberen te verzamelen in een e-boek! Daarover later meer!

Mea culpa

We deden een oproep om gedichten in te sturen voor de Poëzieweek, maar we kregen enkel deze inzending binnen. We beloven op onze communicantenziel dat we volgend jaar een bredere promo zullen voeren.

Categorieën
Muziek

Onder stroom

Bluenoid brengt ode aan Funeral Dress in de Week van de Belgische Muziek

De Herentalse producer Bluenoid brengt voor deze editie van de Week van de Belgische Muziek (van 8 tot 14 februari) een eerbetoon aan zijn stadsgenoten Funeral Dress met een techno-remix van hun punk classic Party On.

Vi.Be roept Belgische muzikanten op in de Week van de Belgische Muzikanten hun favoriete Belgische groepen en nummers te coveren. Voor Bluenoid was de keuze snel gemaakt, hij moest en zou het punk party anthem ‘Party On’ van Funeral Dress naar zijn techno-hand zetten. Een Facebook-berichtje naar Dirk van Funeral Dress volgde, en die gaf een ‘go’.

Maar waarom nu een technoversie van een punknummer? Die muziekstijlen liggen toch ver uit elkaar. Wellicht alleen daar al om zou Bluenoid de uitdaging aanpakken, maar er is meer. Net zoals in de hoogdagen van de punk er een kruisbestuiving was tussen punk en reggae (Check The Clash en zelfs The Police), blijven genres elkaar nu nog altijd beïnvloeden en verrijken. En dat is hier dus ook het geval.

De remix zelf dan, hoe kwam die tot stand? Tja, techno, dat is soms toch zoiets als wetten en worsten, daar wil je niet van weten hoe die gemaakt worden. Maar we willen toch graag een tipje van de sluier oprichten. Bluenoid haalde de oorspronkelijke track van Party On gewoon volledig uit elkaar gehaald, om die vervolgens via MIDI-tracks en samples van de oorspronkelijke track terug op te bouwen. Vergelijk het met een pointillistisch schilder die, iets na middernacht – met een spuitbus in de hand – een foto van Rembrandts De Nachtwacht opnieuw tot leven probeert te brengen op de muur aan het skateterrein aan het Stadspark.

Maar wat hoor je dan? Enkel de techno bass drum is een nieuw ingespeeld instrument. De rest van wat je hoort, komt op een of andere manier uit de oorspronkelijke track, en ging vervolgens door Bluenoids handen en laptop. Zo kwam ‘Party On (Atomic Dust Remix)’ puntje per puntje tot stand. En al zeggen we het zelf: de dansbaarheid is hoog, de techno zit goed, en ook de oorspronkelijke punk attitude is nog duidelijk aanwezig in het nummer.

Vooraleer het nummer online ging, stuurde Bluenoid het door naar Funeral Dress. Die waren zeer tevreden en stelde Bluenoid voor om nog een track onder handen te nemen. Die ging natuurlijk akkoord, maar daarover later meer!

Voor de volledigheid: Vi.Be roept muzikanten ook op om hun favoriete nummer live te spelen op de dorpel van hun huis, en dit op Valentijn. Omdat Bluenoid zijn apparatuur niet op de dorpel krijgt geplaatst, zal dit niet kunnen doorgaan. Maar hij heeft wel een filmpje van de track gemaakt, zodat iedereen op YouTube kan meegenieten.

Check ‘Party On (Atomic Dust Remix)’ on YouTube

#weekvandebelgischemuziek

#love #techno #music

#freebeerforthepunx

Categorieën
Beeldende kunst

Kennismaking Kempische Kunstenaar Anita Fleerackers

We stellen vanuit Kortsluiting graag beeldhouwer en schilder Anita Fleerackers voor van Gierle, die met abstracte, betoverende beelden met prachtige soms gouden dan weer bordeaux patina de continenten veroverde. En tevens trouw bleef aan de Kempen zowel als mentor aan haar 4 kleinkinderen. Ze experimenteert recentelijk met moderne technieken voor het veroveren van nieuwe artistieke horizonten.

***

Wie ben jij? Waar woon je en is dat je thuisstreek? Is er een verschil tussen waar je woont en waar je je thuis voelt?

Mijn moeder gaf me de naam Anita, mijn vader gaf me de naam Fleerackers, ja ik ben een Fleerackers, dochter van Peer Sas (in de volksmond). Vijf broers en vijf zussen, een kroostrijk gezin noemde dat toen. Geboren in Tielen (Kasterlee) nabij de watermolen.

Sinds 1980 woon ik in Gierle (Lille) , mijn grote liefde gevolgd en dicht bij zijn werk (melkerij De Gier ) gaan wonen, wij waren toen al heel ecologisch ingesteld.

Hier voel ik me thuis, de aarde geurt er hetzelfde als in Tielen, de sterren fonkelen hetzelfde, de maan straalt s ’nacht hetzelfde, en de zon is er warmer dan toen in Tielen, maar dat kan ook aan de opwarming van de aarde liggen! En de mensen sluiten je in hun hart net als in Tielen.

Natuurgeweld//sfeerbeeld//Gierle// fotograaf//Anita Fleerackers

Heeft je thuisstreek of de Kempen je geïnspireerd? En hoe?

Wat me telkens weer inspireert is wat de natuur aanreikt, de geur van grond in de ochtend, paarden die dartelen in de wei, koeien die na een winterperiode op stal terug van hun vrijheid genieten buiten, een woeste stier die geen nabijheid tolereert.

De kleur van de natuur verrast me nog dagelijks. De vele tinten van blauw, grijs, rood oranje dit wanneer de zon haar kleurige dekentje opzij gooit s’ochtends en zich toedekt met haar kleurig dekentje s’avonds.

Vogels en bloemen , vooral nu tijdens de covid ben ik meer buiten dan binnen, werken in de tuin of gewoon genieten, nadenken, evalueren, positief blijven en uitkijken naar….

Sfeerbeeld Manege Gierle//Google//Fotograaf Anita Fleerackers

Hoe beschrijf je je kunst?

Met mijn beelden wil ik mensen laten genieten, genieten van de beweging die in mijn leven passeert. De kortstondige beweging van dans, Tango of Flamenco, een kortstondige beweging van een dartel paard, een te dolle stier. De kracht of de sierlijkheid vastzetten in klei, meestal zeer minimalistisch, soms iets meer maar meestal met minder. De kijker laten voelen waar het om gaat, de essentie, de beweging, het karakter.

In mijn schilderijen voer ik mensen mee naar een wereld vol kleur, impressies van de ochtendlucht, memories van kleuren in de natuur, herfst of uitbundige zomers, prille lentekleuren of koele winterkleuren. Je ruikt als het ware de natuur.

Foto// Detail abstract werk “Memories” olie op Antwerps linnen, 140cmx140cm , van Anita

Wanneer voelde je de passie om dingen te maken en vanaf wanneer kreeg die passie richting?

Reeds als kind voelde ik de passie om iets met aarde te doen, met de toen aangevoerde klei ,die diende voor het funderen van de nieuwe betonweg in onze straat, heb ik menig potje en asbakje gemaakt? Ik ging de hompen klei wassen in de rivier de AA nabij de watermolen. Daarna vormde ik potjes en asbakjes en liet ze drogen, ze hebben jaren op de vensterbank gestaan bij mijn ouders.

Toen reeds was de kunstwereld een wereld die me deed dromen. Hippoliet De Clerck,  familie langs vaders zijde  was directeur aan de kunstacademie in Mol. Af en toe, bv bij begrafenissen kwamen wij in contact met hem en de commentaren van mijn vader en zijn zussen achteraf spraken me steeds tot verbeelding, ik voelde een ongelooflijke vrijheid en begreep niet wat daar slecht aan zou kunnen zijn.

Sfeerbeeld//Blog//Jan Van Duppen

Wat is je drijfveer?

Mijn drijfveer is creëren, mensen laten genieten van mijn werk. Rustpunten creëren. Het is een drang die niet ophoudt, het is delen en houden van.

Wat wil je nog bereiken de volgende jaren?

Gewoon verder doen met wat ik doe, het is onwaarschijnlijk waar overal mijn werk naartoe is gegaan. Het gaat erom dat mensen het zien, herkennen en koesteren. Dat is graag gezien worden, bij mensen in hun leven mogen komen, mogen deelnemen.

Voor mij hoeft het niet in een museum, alhoewel dit jaar ik door twee musea gevraagd ben, één in Duitsland en één China. Ik bekijk dit nog en nu met Corona ligt alles stil, we zien nog wel.

Wie of wat heeft je kunst beïnvloed?

Mijn academische opleiding heeft zeker mijn kunst beïnvloed, daar heb ik technieken geleerd, kritisch leren zijn en begrepen dat een eigen stijl ontwikkelen noodzakelijk is eveneens als trouw blijven aan jezelf.

Na een periode aan DKO, academie van Turnhout ben ik overgestapt naar DKO academie in de Mutsaardstraat Antwerpen. De overstap naar Antwerpen kwam na een onaangekondigd bezoek van beeldhouwer Andre Proost, hij belde aan en zei dat hij mijn werk in de academie van Turnhout had gezien en indien ik als professionele kunstenaar wilde bestaan dat ik best naar DKO Koninklijke Academie voor Schone Kunsten in Antwerpen ging om mijn studie ’s af te maken.  

Databank Erfgoed Noorderkempen// Portret André Proost //Beeldhouwer reliëfs stadhuis//Archief Turnhout

Antwerpen is wereldwijd gekend om zijn kunstenaars en door daar te studeren gaan deuren voor je open. Hij sprak allicht uit ervaring.

Ik startte in de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten DKO Antwerpen, het jaar dat Antwerpen culturele hoofdstad van Europa was. In september was de hogeschool nog gesloten en daardoor kwam het dat ik gevraagd werd om in het atelier DKO te demonstreren hoe een beeld tot stand komt. Ik had heel wat bagage en een filmploeg uit Japan of China maakte een reportage over de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten Het was onmiddellijk een appreciatie voor mijn kunnen.

Foto//Anita in actie

In Antwerpen kreeg ik de aanmoedigingsprijs van de academie nl de prijs van het VRIKA, vrienden van de Koninklijke academie, dat is een zeer hoge erkenning want deze vriendenkring bestond uit gevestigde waarden in de kunstwereld.

Hou je je vast een aan zekere stijl of ben meer voor vrije creatie? Speelt esthetiek meer een rol in je creaties of een dieper verhaal en symboliek? Of beide?

Door mijn opleiding heb ik een eigen stijl ontwikkeld, zoals een schrijver zijn verhaal brengt. Ik laat de toeschouwer mijn kijk op de omgeving zien door mijn creaties. Ik laat ze kracht, kleur en beweging zie, ik wil ze laten genieten, en zo toegelaten worden in hun leefwereld.

Zijn er zeker limieten in je werkmateriaal waar je tegen gebost bent? Hoe kwamen die tot uiting?

Tja limieten, mijn carrière begon met limieten. We hadden pas een huis gekocht en ik wilde graag professioneel kunstenaar worden. Gelukkig kreeg ik vuurvaste stenen van mijn vader, hij had de oude hout-gestookte bakoven van bakker Van Heuckelom  in Kasterlee afgebroken, en hij mocht de stenen hebben als dank. Alhoewel hij me de stenen  schonk om een broodbakoven te bouwen, gebruikte ik deze om een keramiekoven te bouwen. Maar op de plaats waar de oven zou komen, stonden nog grote dennenbomen en die diende eerst te worden verwijderd.

Omdat mijn man een te drukke job had begon ik er zelf maar aan en op dag 1 had ik twee bomen uitgedaan met wortel en al , tja toen mijn man thuiskwam heeft hij me geholpen de andere bomen uit te doen en de houtoven te helpen bouwen hij was overtuigd dat ik het meende.

Maar hoe begin je aan een houtoven? Welk model bouw je? Hiervoor had ik van Gerda Steegmans, lerares aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten Turnhout, één van haar eindwerkboekjes gekregen, “Het bouwen van een houtoven”. Naar haar inzichten heb ik mijn eerste oven gebouwd.

Dan komt het erop aan om de oven te bakken, langzaam opstoken, constant bij blijven, hout toevoegen, temperatuur controleren etc. Zomer en winter,  zon of regen, zelfs bij sneeuw en menige keren aten we dan buiten bij het vuur van de oven.

Belangrijk was en is nog steeds, respect voor het materiaal! Klei kan je niet forceren want dan straft het je af, de klei moet droog zijn alvorens hij in de oven kan anders blijven er alleen maar stukjes over en kan je hopeloos gaan puzzelen. De klei wordt boos en ontploft in de oven als hij niet droog is. Wanneer ik toch ongeduldig was en de klei boos, was ik steeds boos op mezelf en niet anders. Vandaar dat ik altijd zeg, respect respect en nog eens respect!

Foto van contact Anita//Kunstenares Gerda Steegmans

Hoe sta je tegenover kritiek? Heeft kritiek je doen groeien in je kunst of eerder tegengehouden in enthousiasme?

Hoe ik tegenover kritiek sta, eigenlijk doet het me niets. Ik heb al zoveel meegemaakt en weet ondertussen dat er zoveel soorten mensen zijn als er mensen leven. Die het goed menen, die geven geen kritiek maar bouwen mee aan mijn carrière, de andere daar geef ik geen moer om. Er zijn kaas eters en confituur eters, trés simple!

Hoe heeft de Corona-pandemie invloed gehad op je werk?

Tja de Corona-pandemie. Die heeft me de eerste maanden wel van mijn sokkel geblazen. De pandemie heeft meer invloed op mijn financiën dan op mijn werk. Door mijn deelname aan vele internationale kunstbeurzen heb ik heel wat centen geïnvesteerd in beurzen die niet mogen doorgaan. Hopelijk gaan deze beurzen volgend jaar wel door zodat ik die centen kan recupereren. Ik heb gelukkig nog een tentoonstelling mogen hebben in de BIB van Tielen en in De Schuur in Gierle waarvoor dank aan de gemeentebesturen van Lille en Kasterlee.

Mijn man heeft een nieuwe website gemaakt en deze wordt internationaal zeer goed bezocht, zo krijg ik af en toe een mailtje met de vraag of ik een werk kan komen tonen. Dan richt ik mijn camionet in tot tentoonstellingsruimte en zorg ik voor een mini tentoonstellingske aan huis. Of het gevraagde werk wordt verstuurd, ik werk met een zeer professionele organisatie die mijn werk koestert en veilig op bestemming brengt.

Ook ben ik tijdens de corona gaan experimenteren en zijn mijn Sparkling ontstaan. Vertrokken van mijn originele beelden , bewerken op plexi waardoor de kracht van mijn vormgeving versterkt wordt en dat heeft gezorgt voor prachtige resultaten.

Sparkling Flashing Horse, 120cm x 80cm

Welke stukken zijn er van je te koop? Waar kunnen we je werk bewonderen en/of aankopen?

Mijn werken vind je op mijn website http//www.anitafleerackers.be onder de groep: prijsaanvraag kan je via mijn website prijs vragen, ik kom aan huis leveren op correcte en veilige manier; je kan betalen met de kaart of via overschrijving op mijn bankrekening.

Wat zijn je favoriete stukken waar je moeilijk afscheid van kan of kon nemen? Is werk waar je je ziel in gestoken hebt loslaten een uitdaging of geeft het eerder een positief gevoel?

Mijn nieuwe digi-plexi werken zijn echt verbluffend mooi. Ik heb onlangs een Crazy Bull verkocht en die is naar Spanje verhuisd. Het was moeilijk afscheid nemen maar het werkt louterend wanneer ik zie dat hij in goede handen is en gekoesterd wordt.

Op welke mijlpalen ben je werkelijk trots?

Ik ben echt trots op het feit dat mijn werk op alle continenten is verzeild geraakt en gewoon omdat ik mezelf trouw blijf. Die tonnen klei en liters verf verwerkt, nieuw leven gegeven en geadopteerd door zovele verschillende mensen.

Heb je nog andere passies buiten je kunst, zijn deze soms in conflict?

Mij tweede passie is mijn 4 kleinkinderen die ik regelmatig laat meewerken en meedenken in mijn atelier. Ze maken ook al knappe dingen. Daarnaast mijn tuin, groentetuin en bloementuin, een grote variatie. De bewoners, vogels, vlinders, egels, kippen en nu ook een bijenvolkje, ze hebben allemaal een plaats in mijn leven.

Wat is je zielsverhaal? Wat drijft je ziel voort?

Zielsverhaal: Geniet en zie naar wat je hebt, treur niet om wat je niet hebt!

Wat me drijft: Geloof in jezelf want in eerste instantie moet jij met jezelf leven, dan pas kan je met anderen leven en anderen ruimte geven om te leven.

Categorieën
Uncategorized

Mantra

Diep in het oerwoud

Eeuwenoud

Pas geschilderd

Categorieën
Muziek

De vlucht van de zwaluw

DC Swallow zegt u. Ja, DC Swallow. De ‘D’ staat voor Dave en de ‘C’ voor Cornwell, en die Swallow, dat is een zwaluw. Daar heb ik ooit de betekenis ook wel eens van geweten, maar die is verzwolgen in de zeeën van tijd en decadentie.

In 1807 schreef DC Swallow al in zijn blog dat het eens tijd werd dat hij zichzelf ‘toont’ aan de eventueel geïnteresseerde wereld. Hij loopt immers al heel zijn leven te ‘kunstenaren’ en te crëeren en te scheppen, maar heeft de vruchten van zijn brein nog maar zelden gedeeld met de medemensch. And slowly but surely komen de dingen samen.

Maar waarom DC Swallow op een website die schrijft over Kempense kunst met een hoofdletter? Wel, gewoon omdat de ondertussen al jaren in Gent vertoevende muzikant eigenlijk gewoon afkomstig is van Beerse, u weet wel, achter het koperfabriek tweede gracht links en daar moet ge het nog maar eens vragen.

Ik leerde Dave kennen in de nevelige jaren negentig toen ik als dichtende punkgitarist in een reggaegroep terecht kwam. Op een ochtend na een geweldig feest in een bos ergens, stond een jonge DC met een cassette in zijn handen aan onze auto, die net ingeladen was. Toffe pee, cassette in het deck en wat ik toen ontdekte was geniaal: stampende techno, gelaagde geluiden, muzikale waanzin, … het feest begon gewoon terug van voor af aan.

Enkele maanden later nodigde ik Dave uit voor een jamsessie, waar geloof ik ook zijn broer Vince – aka Zimbob, maar daarover later een artikel – op aanwezig was. Die jamsessie is de reden wellicht dat er in Vlaanderen destijds strengere geluidsnormen werden opgelegd, maar man, was dat legendarisch. Ik moet nog altijd lachen als ik daar aan terug denk.

Maar schone liedjes duren niet lang, en even later trok in mijn rugzak aan en trok de wijde wereld in, met als extra een extra lange mixtape van DC’s nummers, die me in de clubs in Singapore en Bali onmiddellijk een hele schare trouwe vrouwelijke volgelingen bezorgde. DC Swallow werd door de collega’s van de experimentele dubband Dubtales opgepikt en de rest is geschiedenis. De combinatie van dance en dub was een hit en met Dubtales toerde DC Swallow in Vlaanderen en Nederland. Hun naam en faam waren terecht groot. Dit succes kende een internationaal vervolg met Plastic Buddha en hun fantastische ‘Throwing stones in placid pools’.

In de jaren die volgde kwam ik Dave nog regelmatig tegen, vooral online. Hij was verkast naar Gent waar hij in zijn zolder muziek bleef maken, zonder enige toegift aan de commercie, quasi enkel en alleen met hardware keyboards en samplers, zonder al te veel vooraf geprogrammeer. Ene van de oude stempel, zoals we dat hier zeggen. Qua stijl is DC Swallow wat rustiger geworden tegenover zijn jonge jaren, maar muzikaal blijft hij heel uitdagend, en humoristisch. Check zijn dance-versie van ‘Laat ons een bloem’ van Louis Neefs anders eens.

Op YouTube en op SoundCloud laat hij regelmatig iets los, maar heel regelmatig is The Swallow niet. Maar als het er komt, dan is het goed, en zijn de vele fans blij en gelukkig. Onder die fans niet de minstens, zo weet ik dat Eduardo Delvino, de geniale producer van het Nanouchi Label, een grote fan is, en al jaren via allerlei slinkse omwegen Dave in zijn studio probeert te krijgen.

Zijn we al bij het einde? Ok, dan wil ik Dave nog even bedanken voor zijn vele jaren prachtige muziek. Ik hoop dat er stillekesaan eens iets wordt gedaan aan zijn voorspelling uit 1807. Dave, onze aandacht heb je al.

En allez, om het volledig te maken. Hier ook nog even de SoundCloud van DC Swallow …

… enjoy!

Niet voor watjes …
Categorieën
Woord

De Stronthoek Case

Cardinal hadden we opgenomen. Dat kon wel even wachten want vanavond werd een crimineel raadsel van een ander kaliber ontrafeld. Wie had de dode in de Stronthoek op zijn geweten? Sinds Stormloop 2019 hield het ons bezig.

De postkaarten met duistere tips, die indertijd als een bloederige rode draad door het kunstenparcours liepen, brachten ons alleen maar meer in verwarring. In het kader van ‘De nacht van het Kempens Erfgoed’ zou er eindelijk opheldering komen. Dra zouden we de identiteit van de moordenaar vernemen. Wie doodde Gust Schoen?

Natuurlijk hadden we ook het boek kunnen lezen. Maar we vernamen het toch liever van Jef met zijn Kempens, naar het Turnhouts neigende dialect.

Eén dode was voor Jef genoeg. Daarom had hij de stoelen in de Lakenhal ver van elkaar geplaatst. Bovendien was maar de helft van de toch al schaars aanwezige zitplaatsen bezet. De angst voor ziekte en ander onheil zat er goed in. Er was al genoeg ellende in de wereld.

Wij voelden ons nochtans veilig, zo op onze stoel, bij Jef. In aanwezigheid van deze Sherlock kon ons niets gebeuren. Bloedstollend hoe hij, samen met zijn kompaan Ernest Claes, de Stronthoek-case ontrafelde. Een true crime story bol van intriges, listen en bedrog. Dit alles heel toepasselijk in het decor van het Herentalse Erfgoed anno 1919. Fons Flapoor, Melanie Smoskop, Jakke Vos, ze zaten er allemaal voor iets tussen. Hoe precies? Daar moest Jef soms ook even voor in zijn papieren kijken.

In elk geval, losliggende kasseien zijn extreem gevaarlijk en ideaal als moordwapen.

We hingen een dik uur aan Jefs lippen die deze heerlijke thriller zo begeesterd vertelde alsof hij hem zelf had verzonnen.

Wegens omstandigheden was er geen gelegenheid om bij te komen bij pot en pint. Dus keerden we huiswaarts, goed oplettend voor losliggende kasseien. En we vergaten haast voor even dat er een killervirus op de loer lag.

Jo Lamers